Suzanne: “Door het mennen mis ik het rijden minder”

18 oktober 2023, 09:17 Algemeen

Suzanne Schuren ment sinds een halfjaar. Ze was altijd een fanatieke dressuurruiter, maar door lichamelijke problemen kan ze bijna niet meer rijden. “Ik heb dertien jaar geleden mijn rug gebroken bij het inrijden van een jong paard. Daarbij heb ik een ruggenwervel verbrijzeld. Ik heb nog best een lange tijd fanatiek gereden en was ook gekeurd voor de parasport. Maar het laatste jaar gaat het een stuk moeilijker.” Omdat ze een mini had te staan als gezelschapsdier bij haar inmiddels gepensioneerde KWPN’er, besloot ze te gaan mennen.

Ontdekken

“Mijn mini is maar 83 cm en was te klein en te licht om voor de wagen te staan. Dus besloot ik dit voorjaar om er een mini bij te kopen, maar dan wel een slagje groter. Dat werd de elfjarige Lilly die al veel ervaring heeft opgedaan in de mensport. Ik ben geen beginnende ruiter, maar wel een beginnende menner. Het is dan fijn om een pony te hebben die alles al kent. Voor mij is het allemaal nieuw, maar als ik ergens aan begin dan word ik fanatiek. Ik had ook een fanatieke pony nodig en dat is Lilly zeker, soms zelfs iets te fanatiek. Ze heeft M-dressuur gelopen in het enkelspan, Z-vaardigheid en enkele mendurance wedstrijden. Zelf ben ik nog aan het ontdekken welke tak van sport ik het leukste vind. Dressuur is wat mij makkelijk afgaat, omdat ik daar zelf ook ervaring in heb en dat kan ik goed overbrengen tijdens trainingen. Verder rijd ik veel met haar buiten en dat vinden we beide leuk. We mennen dan ritjes van 25 km en hebben aan twee mendurance wedstrijden meegedaan dit seizoen. Bij de Shetdurance Wolfheze won ik de Vet’s Choice prijs voor de pony die alle dierenarts het beste in conditie vonden. Vaardigheid lijkt mij ook wel leuk, maar ik ben zelf niet zo goed in het onthouden van de parcoursen. Daar zal ik dan eerst les in moeten krijgen om te kunnen weten of het iets voor ons is. Dit winterseizoen wil ik mij vooral gaan focussen op bakwerk en eventueel dressuurwedstrijden. We gaan kijken wat we allebei het leukste vinden en daar gaan we dan mee aan de slag. Als we eenmaal ontdekken wat ons goed ligt dan gaan we daar volledig voor. Ik ben zelf ook erg fanatiek. Het zou gaaf zijn als we ooit een keer mee kunnen rijden op het NK, maar daarvoor hebben we nog een lange weg te gaan.”

Suzanne met Lilly op de mendurance Etten-Leur - Foto: Privébezit

Allround

“Toen ik begon met het mennen heb ik Pauline de Jong die ik al kende, gevraagd of zij mij les wilde geven aan huis. Ze komt nu regelmatig. Eens per maand geeft ze ook les bij de Develruiters in Heerjansdam en daar wil ik mij ook bij aansluiten, zodat we ook meer op vreemd terrein rijden. Maar mijn mini’s zijn sowieso heel allround bezig. We doen namelijk ook therapiewerk met ze met mensen uit het verzorgingstehuis uit de buurt. Die komen dan langs om met ze te wandelen naast hun rollator, looprekje of rolstoel en om ze te poetsen. Je merkt dat die mensen daar veel aan hebben. Zelf werk ik nog met beide mini’s aan de hand en doen ze ook aan vrij springen. Ik vind vooral de band die je opbouwt met je paard en pony bijzonder. Met Lilly heb ik hernieuwde liefde gevonden voor het buitenrijden. Onder het zadel was ik vooral aan het trainen voor wedstrijden en reed ik misschien twee keer in het jaar een buitenrit. Nu ben ik daar heel enthousiast voor geworden en Lilly doet qua tempo zeker niet onder voor een groot paard. Ze is veel paard in een klein formaat. Dat maakt het erg leuk en ze is vlug aan de hulpen. In het begin is dat een beetje zoeken geweest, maar we zijn steeds meer op elkaar ingespeeld. Ik heb nog een rijpaard te staan, een Spanjaard. Die probeer ik een keer in de week te rijden, maar ik mag blij zijn als ik er een keer in drie weken op zit. Mijn dressuurpaard staat dan ook voor vier dagen in de lease, zodat hij alsnog genoeg aandacht en training krijgt. Door het mennen mis ik het rijden een stuk minder. Als ik het mennen niet had gehad, dan was ik echt in een gat gevallen.”

Suzanne met Lilly tijdens de Shetdurance in Wolfheze - Foto: Herma van den Berg Fotografie