Ingrid brengt nieuwsbrieven rond met de pony: “De ponyexpres”

Stichting Manege ‘t Huifbed

“We hebben altijd paardgereden en toen we onze eerste Shetlandpony kochten in 1997 kwamen we in aanraking met mennen. In eerste instantie reden we mee met anderen en uiteindelijk kochten we zelf een wagen. We mennen lekker recreatief. In 2000 ben ik vrijwilliger geworden bij Stichting Manege ’t Huifbed. Ik heb toen ook mijn koetsiersbewijs gehaald. Iedere maandag ging ik samen met andere menners van de stichting fijne ritjes maken met meervoudige gehandicapten en op andere dagen trainden we de pony’s ook. Dat was mijn eerste vrijwilligerswerk in de mensport.

Ponyexpres

Daarna kwamen we in 2007 in aanraking met de nieuwsbrieven van Landschapsbeheer Oss. We kregen een eigen wijk om onze nieuwsbrieven langs te brengen inclusief een groot stuk bosgebied met veel zandpaden. De nieuwsbrief brengen we vier keer per jaar rond en we proberen het twee keer per jaar met de pony te doen. Rond kerst doen we het altijd met de pony in stijl met belletjes en muts. We noemen het de ‘Ponyexpres’. Mijn man gaat dan ook altijd mee om de brieven in de brievenbus te gooien. We hebben een fietsmandje voorop waar hij een nieuwsbrief eruit pakt wanneer we stilstaan. Op de bospaden kunnen we ook een stevig galopje maken tussen bepaalde huisnummers, omdat er aardig wat afstand tussen de woningen zit. Het rondje in totaal is ongeveer acht kilometer. Het is absoluut geen saai ritje en je ziet ook nog eens wat.”

Ponyexpres tijdens kerst

Gemeente Oss bosbeheer

“Door het mennen ben ik ook terecht gekomen bij het bosbeheer van de gemeente Oss. Ze plaatsten, jaren geleden alweer, slagbomen voor het bos, waardoor wij met onze wagen er niet mee erin konden. In overleg met de gemeente hebben ze mendoorgangen gemaakt. Daarnaast hebben ze bij de gemeente weinig verstand van mennen en paardrijden, want ze lieten de paden dichtgroeien. Op die manier kreeg ik ook een officieel contract met jasje en snoeischaar om de paden open te knippen. Ik houd dus de ruiter- en menroute van ongeveer twaalf kilometer bij voor de gemeente. Dat doen we niet op de kar, maar als ik rondrijd dan hou ik het wel in de gaten. Als dan zie dat de boel weer verholpen moet worden, kom ik terug om dat te doen. Nog een leuke prestatie is dat er een standaard  openstellingsbord stond met de tekst ‘verboden toegang voor paard’. Het bord is vervangen door een ander bord waar geen verboden voor paarden op staat. We mogen nu officieel het bos in.”

Pure ontspanning

“Ik heb altijd enkelspan gereden met de Shetlanders. We hebben nu drie shetlanders, waarvan één met pensioen is op vijfentwintigjarige leeftijd. De andere twee zijn nog jong. De opvolger is onze zevenjarige waarmee we moeite hebben gehad met beleren. Maar nu ze het beter oppakt kan zij binnenkort ook de nieuwsbrieven bezorgen. Ze doet het goed en we blijven oefenen op het stilstaan. We vinden het heerlijk om samen iedere zondag met de pony erop uit te gaan in de bossen van Oss of het natuurgebied Herperduin. Het is pure ontspanning en hobby voor ons. Er is voor ons ook geen moet en we doen alles op een rustige manier. Als een keer iets niet lukt dan is dat ook prima. Wat wel grappig is dat je met een Shetlander niet zo hard gaat als met een paard bijvoorbeeld. Wandelaars lopen soms nog sneller en mensen maken daar ook wel grapjes om. We gaan soms zo’n 3 km per uur”, lacht Ingrid. In de toekomst hoopt ze de pony’s aan huis te hebben. “Maar dromen moet je soms houden, de pony’s staan ontzettend dichtbij. Het bos is 200 meter verderop dus wij zijn blij.”

Bron: Mensport, overname niet toegestaan!