Diana: “We mennen recreatief door de heuvels van Zuid-Limburg”

Lola

Diana kocht twaalf jaar geleden haar eerste pony, een IJslander. Die heeft haar vriendin voor de wagen beleerd voor de wagen en Diana was gek op de pony. Helaas kreeg ze gedoe met de eigenaar waar de pony op stal stond. Toen ze de pony daar niet meer kon stallen, moest ze de IJslander noodgedwongen verkopen. “Dat was heel erg jammer, maar het mennen bleef kriebelen. In de tijd dat ik geen eigen pony had, reed ik vaak mee met een vriendin van mij. Uiteindelijk heb ik zelf weer een pony aangeschaft, een ruin van Anneke Kremers. Die liep heel lekker voor de wagen, maar na een paar jaar kreeg hij de diagnose PPID. Daarmee hield ons menavontuur op helaas. Ik moest opnieuw op zoek naar een andere pony. Toen kwam Lola op mijn pad.”

Arabier x Shetlander

“De elfjarige Lola is een kruising tussen de Arabier en Shetlander. De Shetlandermerrie was uitgebroken en had een bezoekje gebracht aan de Arabier hengst. Ze s stevig gebouwd net als een Shetlander, maar ze heeft het karakter van een Arabier. Ze wil graag pleasen, maar kan af en toe koppig zijn. Ze is wel snel bang, maar wil graag voor je werken. Lola heeft veel power en het is een superpony. We mennen recreatief door de heuvels van Zuid-Limburg. Het is een mooie omgeving om te mennen en je raakt nooit uitgekeken. Mijn man helpt mij ook in van alles met de pony en mijn dochter is ook gek op. Mijn zoon wat minder. Ik heb ook een vaste groom, namelijk Saskia. Zij heeft zo’n goede band met Lola, want ze houdt niet van tractors. Lola schrikt dan en wil wegrennen, maar als onze groom naar voren loopt en met haar praat dan is Lola helemaal rustig. Ze loopt er dan ook normaal langs. Het is ongelofelijk hoe mijn groom met haar overweg kan. Ik ben dankbaar dat iedereen achter mij staat en mij helpt waar kan, dat is heel fijn.”

Mogen we er langs

“We hebben een keer meegemaakt dat we heel veel wandelaars tegen kwamen die dezelfde richting opliepen op het pad waar wij menden. Het liep een beetje bergop, dus we wilden er zachtjes langs draven. We moesten constant ‘goedemorgen, mogen we er even langs, bedankt’ roepen. Sommige mensen zagen ons aankomen, maar sommige ook niet. Een vrouwtje had ons niet gehoord en toen ze ons zag, rende ze van links naar rechts. Ze wist niet waar ze heen moest, we hebben toen echt dubbel gelegen. Maar we hebben ook wel minder leuke dingen meegemaakt. Zo hadden we bijna een aanrijding met een DHL-busje. Wij gingen voorsorteren om linksaf te slaan richting de velden en de DHL-rijder was heel ergens anders mee bezig. Ik zag hem vanuit mijn ooghoek aankomen en heb met mijn zweep op de motorkap geslagen. Daar schrok hij enorm van en hij draait het raampje open. Vervolgens begint hij mij volledig uit te schelden. Wij wisten niet wat we meemaakten, dit was niet gebeurt als hij uit zijn doppen had gekeken. Op straat rijden doen we dan ook liever niet, het is niet zo leuk aangezien mensen geen rekening met je houden.”

Oriëntatieritten

“We rijden ook mee met oriëntatieritten en zijn meerdere keren per week in de velden te vinden. Het mennen is voor mij een uitlaatklep om even helemaal nergens meer aan te hoeven denken. Dat is ontzettend genieten. We zijn ook altijd op pad wanneer het kan en kleden ons op het weer. Zo heeft elk jaargetijde wel weer wat, behalve als het boven de dertig graden is. Dan is het niet meer leuk. Ik heb altijd recreatief gereden, omdat ik geen vervoer heb. Het zo leuk zijn om wellicht ooit een keer mee te doen met een marathon. Maar het is moeilijk ergens heen te gaan zonder vervoer. We rijden dan maar dressuur in een groot gasveld en houden het lekker bij recreatief. Dat vind ik ook niet erg. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn. Ik hoop nog meer leuke oriëntatieritten mee te rijden en wat vaker weg te kunnen. Het zou geweldig zijn om zo lang mogelijk met deze pony te mennen.”

Bron: Mensport, overname niet toegestaan