Shiva: “Ik geloof niet in toeval, maar dit had zo moeten zijn”

NK

“Voor mijn gevoel kon het dan ook beter op het NK, maar door omstandigheden zat er niet meer in. Ik was al lang blij dat we alsnog heen konden, dat was het belangrijkste. Ziva is geen makkelijke merrie en bouwt snel spanning op in de dressuur. Ze was erg kijkerig en ik kreeg haar niet lekker door de baan. Ze wil dan te graag en gaat in de stap dribbelen. De punten waren dan ook terecht niet goed, maar daardoor eindigden we wel onderaan. De vaardigheid ging foutloos en de marathon is haar sterkste punt. Ze is klein en wendbaar. Ook geeft ze nooit op en strijdt ze tot de laatste poort. Door een eigen fout, moesten we een extra rondje maken en dat koste tijd. Maar we stegen alsnog naar een zevende plaats, dus we zijn mooi in het midden geëindigd. Het seizoen ging erg lekker en dan ga je wel met vertrouwen naar het NK, het is dan jammer dat het zo loopt. Ons hoogtepunt dit seizoen was de samengestelde wedstrijd in Wiesel, waarbij alle drie de onderdelen goed gingen en we eerste werden in een groot en sterk deelnemersveld. Voor de dressuur reed ik voor het eerst onder de vijftig strafpunten en dat was mijn doel. Ik ben dankbaar voor mijn vaste groom Gerryt Riemersma die al twee jaar lang meegaat. Want zonder hem zijn we geen team.”

Shiva met Ziva en groom Gerryt tijdens indoor districtskampioenschap  - Foto: Theo ten Brinke

Afwisseling

“We hebben geen specifieke toekomstplannen, we zien wel hoe ver we komen met dit paard. We gaan nu eerst in de M starten, want we hebben het maximale aantal punten behaald. Het voordeel daarvan is dat er galop inzit en Ziva galoppeert erg fijn. Als enkelspanrijder zou ik het ook gaaf vinden om misschien internationaal te starten. Mijn vriend Stephan Rops rijdt nu tweespan in de klasse M en gaat volgend seizoen twee sterren wedstrijden starten. Het zou leuk zijn om dat samen te kunnen doen. We zien wel wat de toekomst brengt. Ziva is geen makkelijk paard en echt een merrie. Ze heeft een eigen willetje en is ontzettend eenkennig, als ik op stal ben dan komt ze naar mij toe. Iemand anders dan ik hoeft niet bij haar in de buurt te komen, dan is ze niet altijd even lief. Maar zodra ze aan het werk moet dan is ze er altijd. We proberen vooral de training erg af te wisselen, zodat ze plezier in het werk blijft houden. Zo longeren we eens per week, rijd ik haar onder het zadel, les ik bij Tonnie Cazemier en maken we ook een buitenritje.”

Per toeval

“We hadden voorheen een Welsh merrie op stal en dat is de moeder van Ziva. Ik had van de fokker al begrepen dat zij een keer een veulen heeft gehad. Ik kreeg wat foto’s doorgestuurd van Ziva en per toeval zat ik op Marktplaats te kijken en zag ik daar de driejarige Ziva staan. Ze heeft namelijk aparte benen met zwarte hoeven, een zwarte kroonrand en dan pas wit. Ik had gebeld om te vragen of zij inderdaad het veulen was van de merrie die wij hadden. Dat bleek zo te zijn. Wij zijn wezen kijken en kwamen er toen achter dat haar naam Ziva was en erg leek op mijn naam. Ik geloof niet echt in toeval, maar dit had zo moeten zijn denk ik. We hebben haar toen gekocht en laten beleren bij Berry van den Bosch. Ze was erg jeugdig, dus hebben we haar de tijd gegeven. Ik heb Ziva nu zes jaar, maar pas drie jaar geleden zijn we echt fanatiek begonnen, alleen door corona konden we eerst geen wedstrijden rijden. Dit is pas mijn tweede volledige seizoen met haar. Als je dan ziet waar we zijn begonnen en waar we nu zijn, dan denk ik dat we leuk mee kunnen draaien en heb ik veel hoop voor de toekomst.”

Shiva met Ziva en groom Gerryt tijdens indoor districtskampioenschap - Foto; Theo ten Brinke

Besmet met het menvirus

“Sinds een jaar of twaalf men ik, want ik reed eerst altijd dressuur onder het zadel. Ik irriteerde me zelfs aan aanspanningen op het wedstrijdterrein, omdat mijn paard daar nogal van schrok. Ik had er dus helemaal niets mee en kende het ook niet. Toen mijn dressuurpaard een blessure kreeg en het werk onder het zadel niet meer aankon, besloot ik haar voor de wagen te beleren. Op die manier kwam ik aanraking met het mennen en die merrie heeft toen de twee beste jaren van haar leven gehad. Ze vond het zo leuk en we hebben ook wat wilde marathons met haar gereden. Op dat moment was ik wel om en ben ik blijven mennen. Als je eenmaal besmet bent, kom je er ook niet meer vanaf. Ik vind de samengestelde wedstrijden ontzettend leuk door de afwisseling in alle drie de disciplines. Daarnaast is het ontzettend gezellig op wedstrijd met z’n allen. Ik wil niet meer anders.”

Bron: Mensport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto: Bianca Douwes en Theo ten Brinke