Joyce & Leo doen het goed

Leo heet eigenlijk Leopold Lion van den Biestaete Hoeve, maar naar Leo luistert de inmiddels zestienjarige ruin prima en dat roept ook wat makkelijker! Leo is een Fell Pony. Hiervan zijn er niet zoveel in Nederland. Begin jaren negentig kwamen de eerste Fell Pony’s van Engeland hiernaartoe. Vanwege de fijne en nuchtere karakters, mooie uitstraling en makkelijke manier van bewegen kregen deze van origine bergpony’s al snel de nodige fans. In 1997 werd het stamboek officieel erkend als dochterstamboek van het Engelse moederstamboek, The Fell Pony Society.

Helemaal verknocht

Joyce reed in haar jeugd op een manege. Als vijftienjarige kwam ze terecht bij een fokker van Fell Pony’s, Christ van Dongen en mocht daar rijden op een merrie. Vervolgens klom ze ook in het zadel van Restar Victor, wat later de vader van Leo zou worden. Joyce is vanaf het begin helemaal verknocht aan het ras. Ze is niet voor niets al verscheidene jaren secretaresse van het stamboek: “Ik vind het zulke fijne dieren; vriendelijk, eerlijk en werkwillig. Dat geldt ook allemaal voor Leo. Met hem heb ik op verschillende grote evenementen meegereden voor rassenpromotie, altijd leuk om te doen.

Helemaal om

De fokker waar ik bij rijd, mende fanatiek en met veel plezier. Eigenlijk leek mij dat naast onder het zadel rijden ook best leuk om te doen. Nadat ik het een keer geprobeerd had, was ik helemaal om. Leo liep voor de wagen alsof hij nooit anders deed. Al vrij snel zijn we gaan starten op menwedstrijden. Dat ging meteen goed en ik mocht al snel naar de Hippiade, dat vond ik echt stoer. Daar werd ik ook nog eens derde! Van de klasse B naar de M verliep snel en probleemloos. Intussen was ik samengesteld gaan rijden. Ook hiervoor mocht ik al snel naar het NK in Harich.

Dressuurdipje

Minpuntje was wel dat Leo de marathons leuker vond dan de dressuurproeven en zo raakte ik een beetje in een dressuurdipje. De corona deed daaraan ook geen goed, want wedstrijden om de stand van zaken te kunnen toetsen waren er eigenlijk niet. Inmiddels heb ik vijf hele leerzame lessen gehad bij Stan van Eijk en halen we ook in de dressuur weer dikke winstpunten. Ik mag al lang over naar de klasse Z, maar ben veel te perfectionistisch om te gaan starten als de boel niet 100% voor elkaar is. Met hulp van Stan gaat het er nu echt op lijken en maak ik binnenkort hopelijk mijn debuut in die zware klasse!”

Foto: privébezit