Een van de mooiste ooit ...

We gaan op pad met Henk en Gini Oosterhof uit het Groningse Nuis en hun tweespan Haflingers. Het stel is opgegroeid met paarden. Henk: “Als heel klein mannetje zat ik al in de box bij mijn vader en moeder achterop de wagen als zij met paard en wagen zij naar het land gingen te melken. Als je op een boerderij opgroeit, is het niet meer dan logisch dat er dieren zijn. Ik kon bij wijze van spreken al mennen voordat ik kon lopen.” Bij Gini vroeger was het niet anders. “Ook bij ons is het mennen er met de paplepel ingegoten. We zaten ook wel óp onze Shetlanders, maar later werd het alleen maar mennen.” Het was dus niet meer dan logisch dat het mennen deel van hun leven ging uitmaken toen Henk en Gini getrouwd waren. Eerst met Shetlanders, waar hun dochter op leerde rijden. Gini ging uiteraard aangespannen rijden met de pony’s. Ricky en Arie zijn nu 25 en 21 jaar oud en met pensioen. Ze werden al snel vergezeld door hun opvolger, de Haflinger ruin Stefan, die ze als 2,5-jarige hengst kochten van de buurman. “Zelf zadelmak gemaakt, zelf betuigd”, vertelt Gini. Hun dochter werd te lang voor Stefan en er kwam een KWPN-merrie. Deze is nu de senior van de kudde met haar 29 jaar. De kudde viervoeters is inmiddels aangevuld met een jongere dressuurmerrie en Stefan heeft een spangenoot in de Haflinger-merrie Mona. Met Stefan en Mona gaan we vandaag op weg.

Van mendurance naar recreatie

Mona en Stefan, inmiddels 14 en 19 jaar jong, zijn wel wat gewend en prima op elkaar ingespeeld. Ze worden zowel in enkel- als tweespan gemend. Gini gaat ermee naar de privé-menles van Tonnie Cazemier en is lid van de menvereniging De Eemter in Diever. Jarenlang is het echtpaar Oosterhof fanatiek bezig geweest met de mendurance-sport. Maar omdat er steeds minder wedstrijden kwamen en er steeds ver(der) gereisd moest worden om te kunnen starten, zijn ze gestopt met die discipline. Het mennen is er echter niet minder op geworden. Nog steeds leggen ze vele kilometers af door het hele land om in fraaie omgevingen te rijden met hun mooie en even enthousiaste Haflingers. Onder de naam: ‘stefanmona’ zet Gini filmpjes van hun avonturen op TikTtok. "Van iedere tocht maak ik een filmpje; ik heb al een paar duizend volgers. Elke keer als er een nieuw filmpje online staat, volgen er enthousiaste reacties van volgers. Ik vind het leuk om hen kennis te laten maken met de mooiste gebieden in Nederland.” En dat zijn er vele. Sowieso kennen ze hun eigen ‘achtertuin’, het Drents-Friese Wold en ook het Dwingelderveld op hun duimpje. Verder gaan ze regelmatig met de koetsentrailer, de paarden en de hele achterbak van hun auto vol met paardenspullen richting de Veluwe naar de omgeving van Emst of Wapenveld.

‘Ruiter- en menroute’

De menroutes bij Echtenerzand kennen ze niet en dat is een kolfje naar hun hand. “Nieuwe, mooie gebieden leren kennen, dat vinden we geweldig. Een uitdagende route is ook helemaal prima, de paarden hebben een super conditie, zijn goed getraind en luisteren heel goed.” En zo treffen we elkaar op een van de parkeerplaatsen langs de Ruinerweg die aangeduid is op de website van Boswachterij Ruinen/Koekangerveld als ‘Parkeerplaats Ruinerweg Echten’. Op diezelfde site staat ook vermeld dat de paardenroute een ruiter- en menroute betreft. Zo komen we – menners en MenSport-team – elk vanuit een andere richting na ruim een uur reizen op deze plek, bijeen. De paarden staan al voor de wagen als wij arriveren. Met name Mona is ongeduldig en klaar om te gaan. Maar eerst koffie! Ze moet nog maar even wachten.

Ingang naast ‘uilenbankje’

Vanaf de parkeerplaats gaan we linksaf de Ruinerweg op. Aan de overkant rijden we de ingang van het bos in; het is daar afgezet met een balk, met rechts een prachtig met mozaïek ingelegde bank met een uil. In de veronderstelling dat de paal losgemaakt en opengezet kan worden, stapt Henk van de wagen. Maar nee ... de balk kan niet geopend worden. De doorgang tussen afzetting en bankje biedt gelukkig voldoende ruimte om te passeren. En ja, de paarden zijn goed getraind, maar Gini kan ook wel een eindje sturen! We stappen een brede strook gras op met links ervan een fiets-/wandelpad. Aan de rechterkant hebben we een geweldig uitzicht over een heidegebied met een vennetje. Het is afgezet; waarschijnlijk lopen er ’s zomers schapen. Ze zullen wel even werk hebben om het met lange grassprieten en boomscheuten begroeide gebied schoon te grazen …

Idyllische plek

Aan het eind van dit pad kiezen we ervoor om rechtsaf te gaan. Linksaf is ook mogelijk, dan maak je een wat kortere lus. Van een breed zandpad - waar Gini de paarden een galopje laat maken zodat ze hun energie kwijt kunnen - gaat de route over in een wat minder breed en met bladeren bedekt pad. Bij een kleine parkeerplaats waar een paar auto's staan, wijst het routepijltje naar links. Een afzetting, en weer is die niet te openen. We beginnen een beetje onraad te bespeuren, want hier moet Gini de aanspanning tussen de bomen door sturen. Stefan en Mona verblikken of verblozen niet, we zijn erlangs. Al snel belanden we bij een open stuk, langs de hei. Het is fantastisch hier, zeker als in de nazomer de heide paars kleurt. Ook hier is de heide afgezet; werk aan de winkel straks voor de schapen! Het paardenpad is vrij smal. Een idyllische plek is die bij twee grote keien, waar ook een gedicht te lezen is. Fotograaf Bas leest het even voor: romantisch hoor!

Niet toegestaan

Het laatste stuk van de route van zo'n acht kilometer is hetzelfde als op de heenweg; we komen weer uit waar we begonnen zijn. Gini moet de paarden even aanzetten omdat ze kijkerig zijn op de kleurige achterkant van het mozaïekbankje. Als we terug stappen naar de parkeerplaats, lezen we op het oranje bord van Boswachterij Ruinen in de kleine lettertjes dat onder andere aanspanningen in dit gebied niet toegestaan zijn. Heel jammer, want hoe gaaf is het hier!