“Niks arme oude man, doorrijden!”

Ze vertelt: “Arie was altijd enorm druk met zijn bedrijf als standbouwer. Hij droeg daarvoor veel verantwoordelijkheid en dat leverde stress op, dus ik zei tegen hem: ‘je moet ook nog iets anders doen in plaats van alleen maar werken’. Paarden waren niet vreemd voor Arie want hij bracht zijn jeugd door op de boerderij en leerde al op jonge leeftijd rijden. Voor mij was paardrijden altijd een droom, want wij hadden op de ouderlijke boerderij wel een paard, maar die was louter bedoeld voor het werk op het land. Alleen tijdens het naar de wei brengen en ophalen, mocht ik erop zitten.”

Sneltreinvaart

Fenny vervolgt: “Onze verkering begon wel met een paard; Arie had met een vriendin van mij afgesproken om samen een buitenrit te maken, maar zij was onverwacht verhinderd, ik nam de kans waar en ging in haar plaats. Hij had weliswaar op iemand anders gerekend, maar we gingen toch samen op pad. Dat leek heel goed te gaan; stappen en draven op de Gelderse Sjouk lukte wel maar galop zag er vanaf de grond toch wel veel makkelijker uit dan dat het was. Dus na een paar galopsprongen lag ik er al naast. Desondanks bleken we elkaar toch heel leuk te vinden en inmiddels zijn we 42 jaar getrouwd. We verhuisden van Houten naar Bergharen. Er kwamen drie kinderen, zoon Mark, die nog jaren enthousiast gegroomd heeft in de marathon, en twee dochters, die fanatiek onder het zadel hebben gereden, tot ze ouder werden en het druk kregen met andere zaken. Toen was het dus de beurt aan ons. Ik wilde altijd al heel graag een Fries hebben; een mooie kleur, met wapperende manen en staart en altijd een fijn karakter. Behalve die van ons dan, die had overal een hekel aan. Onder het zadel gooide hij je er altijd af en voor de wagen wilde hij niet van huis, maar de terugweg deed hij in een sneltreinvaart. Dat was geen succes dus!”

Enorm avontuur

“Arie en ik hadden als voorbereiding op een eigen paard ons menbewijs behaald. Bij Arie zag je daarbij duidelijk zijn paardenervaring in zijn jeugd terug. Hij kon al vrij snel heel goed mennen. Een vriend van hem Gijs van de Kamp was in de beginperiode van het mennen heel ernstig ziek, hij had een jong tuigpaard Zorro, een Cinovo, en die wilde hij nog graag aangespannen zien. Dat is gelukt maar daarna is de man vrij snel overleden. Wij hebben zijn paard overgenomen, noemden hem Gijs, en hebben er enorm veel plezier van gehad. Het was een heel lief paard en met hem hebben we onze eerste stappen internationaal gezet. Natuurlijk had hij ook zijn eigenaardigheden, zo wilde hij niet laden en hebben we hem een poos lang zijn eten in de trailer gegeven, net zo lang tot hij gewend was aan die smalle ruimte. Hij was ook panisch in het begin voor plastic ballen en zakken, dus die hebben hier altijd overal gehangen: aan de stal, aan de trailer, et cetera overal waar hij maar langs liep. Na Gijs kwam Dynamo, een zoon van Sunny Boy. Met hem zijn we in 2015 naar het WK voor Jonge Menpaarden in Hongarije geweest, echt een geweldig paard en we hebben met hem een zilveren medaille gewonnen. We zijn er met het hele familie naartoe geweest en dat was een enorm avontuur. Arie en ik gingen heel luxe met het vliegtuig, we werden dus ingevlogen, en de rest reisde dagen met de auto en de trailer. Na Hongarije kreeg Arie een goed bod voor Dynamo. Hij heeft er ’s nachts echt van wakker gelegen maar het uiteindelijk toch gedaan. Het zou misschien minder erg geweest zijn als we hem hadden kunnen volgen, maar Dynamo is helemaal uit beeld verdwenen.”

Mooie dag

Fenny weet nog: “Na Dynamo kwam Helmert van Cover Story, roepnaam Hert, een hele mooie bruine ruin waarmee we ook heel veel wedstrijden hebben gewonnen. Inmiddels mennen we met twee paarden in enkelspan: Kensington en Mancari, Ken en Max, ze hebben alle beide dezelfde moeder, Bella Bettien van Matterhorn, maar wel een verschillende vader. Kensington is van Lord Leatherdale. Ken is een lastig paard op wedstrijd want hij is heel bang voor andere paarden. We hebben wel eens met een hartslagmeter gereden op wedstrijd en toen was zijn hartslag tijdens het passeren van een vierspan paarden hoger dan in de hindernis. Daarnaast is hij ook bang voor groot verkeer en dat is lastig met buiten trainen. Arie had echt wel eens genoeg van zijn kunsten en wilde hem verkopen, maar ik zei: ‘het is met ieder paard wat’, dus hij loopt nog steeds hier. Het is wel fijn dat Mancari, die Eye Catcher als vader heeft, veel makkelijker en gemoedelijker is! In 2024 zijn ze allebei mee geweest naar de Hippiade, daar won Kensington een gouden medaille in de Z-vaardigheid en zilver in de Z-dressuur. Mancari won goud in de M-dressuur en een bronzen medaille in de M-vaardigheid. Dat was een mooie dag!”

Sportief revanche

“Thuis zorgde ik er altijd voor dat Arie zich kon toeleggen op het trainen en hoefde hij niets anders te doen. Hij krijgt dressuurles van Constance Groeneveld en Stan van Eijk, enorme vakmensen. Als Arie thuis aan het trainen is kan, ik vaak wel zien wat er fout gaat, maar weet niet hoe het moet verbeteren. Dat laat ik aan de instructie over. We hebben de laatste twee jaar in de dressuur wel wat punten verloren doordat Kensington soms achter de loodlijn wil lopen, dus ik zeg het wel als hij ervoor of erachter loopt of als Max net niet vierkant stilstaat. Hij staat altijd prachtig vierkant stil en twee seconden later zet hij een achtervoet achteruit. Op wedstrijd zorg ik voor de catering en zit tijdens de dressuur en vaardigheid achterop. Daarnaast film ik altijd de marathon. Van tevoren zoek ik uit waar ik het beste kan gaan staan om een zo goed mogelijk beeld te krijgen, het liefst heb ik een wat hoger standpunt om iets meer overzicht te hebben. Soms film ik ook de concurrenten, vooral mensen die uitblinken in de marathon, bijvoorbeeld Bas de Koning, die gaat zo snel. Waar haalt hij die seconden vandaan? Ik moedig vanaf de kant Arie altijd aan: niks arme oude man en kalm aan, maar doorrijden! Vorig jaar hadden we onze zinnen gezet op de Nederlandse titel Samengesteld in de klasse M in Neerijnen. We lagen op koers voor goud en toen ging de wagen op zijn kant, dat heb ik helemaal gefilmd, want ik zie dat er al heel veel hulp bijkomt, dus film ik door. Voor mij is een wedstrijd geslaagd als ik goed heb voorgelezen en het paard het goed heeft gedaan! En als we de hele zondagavond nog napraten en de filmpjes op de tv bekijken ter lering en vermaak. Ons doel voor dit jaar is het NK Samengesteld voor sportief revanche. We zien veel mensen rond de 70 afhaken, maar dat is bij ons niet zo. De doelstelling was deze winter om in de dressuur 3% beter te worden. Vaardigheid is goed op orde en in de marathon kunnen we niet nog harder. We blijven in de klasse M, daarin is veel meer competitie en zitten de mensen die willen winnen. De paarden zijn momenteel wel op het niveau dat ze in het Z goed zouden kunnen meelopen.”

Teamwork!

Vanwege gezondheidsproblemen van Fenny kwam vier jaar geleden Arie tijdelijk zonder groom te zitten. Fenny en Arie kenden Marion van Grunsven nog van de tijd dat zijzelf ook wedstrijd mende, maar in 2019 stopte ze daarmee. Mennen is teamwork en Marion maakt inmiddels vast deel uit van team Dibbits. Ze staat altijd bij Arie achterop tijdens de marathon en als Fenny niet kan bij alle onderdelen. Arie vertelt: “Door Marion ben ik duidelijk beter marathon gaan rijden, ze houdt enorm focus, is streng als ik niet goed bij de les ben. Ze weet voordat we starten op welke punten ik soms twijfel en loodst me daar doorheen. Ze kan ook heel goed aangeven waar het beter kan. We gaan voor een optimale marathon. Alle leermomenten van een vorige keer nemen we mee naar de volgende.” Marion: “Zelf men ik recreatief met King’s Love aka Queenie, maar geen wedstrijd want ik raakte door omstandigheden mijn groom kwijt. Ik vind groomen eigenlijk net zo leuk en zo hoef ik ook de gezelligheid van de wedstrijden niet te missen. Die maken echt deel uit van mijn leven en ik kan van huis in de wetenschap dat er goed voor Queenie wordt gezorgd. Meestal rijden we vrijdagsmiddags om 2.00 uur van stal weg, dan verkennen we bij aankomst op ons gemak de hindernissen. Zaterdag gaan we dan weer naar de wedstrijd. We gaan momenteel veel op wedstrijd in het zuiden. We rijden graag met z’n drieën heen en terug zodat we nog lekker lang kunnen napraten over de wedstrijd. Het mooiste vind ik als we de hindernissen gelopen hebben en vervolgens deze precies zo kunnen rijden zoals bedoeld, heel soepel en zonder haperingen. Soms zijn er wedstrijden waarvan ik denk: ‘dit was een lekkere wedstrijd en het klopte allemaal.’ Ik wil graag Nederlands Kampioen worden met Arie, want dat is mij nog niet gelukt. Maar nooit ten koste van alles; paardenwelzijn en respect voor het paard is voor ons alle drie belangrijker dan winnen. We hebben een mooie agenda voor aankomend seizoen en ik heb er zin in, zolang de koffiepot maar aanstaat!”