“Voldoening is
groter & belangrijker”
Vier jaar geleden verhuisde hij met zijn vrouw Astrid, vier kinderen en acht paarden vanuit Uithoorn, waar zijn vader Jacob van den Broek ooit een grote stalhouderij opzette, naar het landelijker gelegen Nijkerk. Waar de stalhouderij nu in kleinere vorm wordt voortgezet. Jack zat maar liefst 33 jaar in het bestuur van de Hoofdstad Aanspanning.
Jack vertelt: “In 2024 ben ik op eigen initiatief gestopt met mijn werkzaamheden. Als bestuurslid moet je op tijd je taken kunnen afgeven en loslaten, maar wel op de achtergrond aanwezig blijven om indien nodig nieuwe en/of jonge bestuursleden met raad en daad bij te staan. En dat doe ik nog steeds met veel plezier. De Hoofdstad Aanspanning is opgericht in 1984 en vrij snel daarna zijn mijn vader en ik op verzoek lid geworden. Ik ging vaak met hem mee naar de evenementen tot iemand uit het toenmalige bestuur zei: ‘jij bent nog mooi jong, zou je niet je steentje willen bijdragen?’ Ik was nog maar een broekie van achter in de twintig, maar zei volmondig ‘ja’. Ik ben begonnen als vice-voorzitter, want die functie was net vrijgekomen, en ik werd dus meteen in het diepe gegooid. Ik ben heel lang vice-voorzitter geweest, tot ik in 2018 officieel voorzitter werd. In de beginjaren, toen de heer Wijnen nog voorzitter was, organiseerden we als bestuur allerlei ritten, die we dan gezamenlijk uitzetten. Als stalhouder was heel Nederland mijn werkgebied en die praktijkervaring kwam goed van pas. Het was belangrijk om mooie routes te vinden waar alle koetsen overal doorheen pasten, waar de te passeren bruggen niet te hoog, te glad of te steil waren en waar goed geparkeerd kon worden om in- en uit te spannen. De ritten door Amsterdam waren een soort van thuiswedstrijd, maar we organiseerden ook tochten in bijvoorbeeld de Achterhoek en Twente. Dan stapten we met z’n allen in één auto en zetten een veilige route uit. In de tijd organiseerden we tochten voor minstens 50 deelnemers. De tijd waarin ik deel uitmaakte van het bestuur, was wel de glorietijd van het authentiek gerij. Het uitzetten van een route kost veel tijd, nu nog net zoveel als vroeger. Alleen deed je het vroeger voor veel meer menners en tegenwoordig ben je al blij met 20 deelnemers. Dat komt omdat veel koetsiers ouder zijn geworden en een flink aantal is overleden. Er komen gelukkig nog wel enthousiaste nieuwe en jonge menners bij, maar ze hebben vaak nog te weinig kennis van authentiek gerij en gebruiken veel nieuwe spullen. De kennis over authentiek moet meer verspreid worden, maar je kunt het niet pushen.”
Trailertoilet
“Ik heb in het bestuur fantastische dingen mogen meemaken. Onder meer de Nachtrit van Amsterdam. Deze vond dertig keer plaats en ik heb alle keren meegereden. Door allerlei regelgeving ging deze de laatste jaren niet door, maar Amsterdam bestond vorig jaar 750 jaar en de heer Nagel heeft de organisatie ervan weer voortvarend opgepakt. De nachtrit lijkt nu weer door te gaan. Het ging niet altijd vanzelf met de Nachtrit, we hebben ook wel eens een heuse wolkbreuk meegemaakt, de regen gutste uit de hemel net terwijl wij er reden. Die rit viel dus letterlijk in het water, we zagen er allemaal uit als verzopen katten maar konden er gelukkig wel om lachen. Heel bijzonder was zeker de presentatie van achttien coaches tijden het WK Vierspannen in Beesd. De briefing ’s morgens was niet echt duidelijk dus ik zei toen we de hoofdring betraden: ‘rijd maar gewoon achter me aan’. Dat gebeurde en het was een doorslaand succes. Coaches trekken altijd en overal veel bekijks en dat was in Beesd niet anders. We bedachten van alles om de ritten fijner te maken voor de deelnemers. De ritten namen best wat tijd in beslag en mannen konden makkelijk een boom vinden om achter te gaan plassen. Dat lag voor de meeste vrouwen wat ingewikkelder en toen heb ik samen met mijn vrouw het trailertoilet ontworpen en gebouwd; in een paardentrailer hadden we een dixie geïnstalleerd en die trailer namen we mee naar de pauzeplaatsen, een uitkomst. Dat soort dingen, waarmee je mensen blij maakte, deed ik graag. Als bestuur staken we veel tijd in de vereniging, we deden het echt samen. In het begin moest alles geregeld worden per telefoon of op onze drie wekelijkse-bijeenkomsten, tegenwoordig maken whatsapp en email de communicatie sneller en gemakkelijker.”
Voortschrijdend inzicht
“In Nijkerk doe ik hetzelfde als wat ik in Uithoorn deed: voornamelijk bruiloften, ook Hindoestaanse, en begrafenissen en nog wat andere leuke dingen. In 2017 reden we de toppers binnen in een bomvolle Amsterdam Arena en onlangs hebben mijn paarden opgetreden in een videoclip van Tino Martin. Wat in de maatschappij maar ook voor mezelf meer is gaan tellen, is dierenwelzijn. De paarden lopen hier in de wei en als ik vind dat ze teveel kilometers moeten maken tijdens bruiloft of begrafenis, zoek ik een manier om er kilometers vanaf te snoepen. Door voortschrijdend inzicht gaan we anders om met onze paarden dan vroeger en dat is prima, maar ik vraag me wel eens af of mijn vak over tien jaar nog bestaat. Natuurlijk hoop ik van wel want met een koets rijden is voor veel mensen nog een droom en voor ons een passie. Mijn oudste paard is 26 jaar en loopt nog steeds met plezier voor de koets. Natuurlijk verdien ik er geld mee, maar de voldoening is veel groter en belangrijker. Dat laatste gold ook voor mijn werk in de vereniging. Daar hoefde niets tegenover te staan, want ik deed het altijd met veel plezier!”, besluit Jack.
