Willemijn de Jong: “Niets moet, alles mag”

Pino

“Vanaf mijn tiende reed ik op de manege en later had ik mijn Fjord. Met haar reed ik onder het zadel en deed ik kinderfeestjes met de huifkar. Een Fjord hoort voor de huifkar vind ik. Toen ik zwanger was, vond mijn man het voor mij blijkbaar veiliger om op een wagen met vier wielen te zitten dan op een paard met vier benen. Ik zag niet zo in waarom, maar ik ben toen gaan mennen, zodat ik alsnog wat kon ondernemen met mijn pony. Het was heel gezellig, want ik kon mensen mee vragen op de huifkar die zelf niet konden rijden of zelfs helemaal niets met paarden hadden. We namen dan een picknickmand mee voor onderweg. Sindsdien heb ik nooit meer op mijn Fjord gezeten. Toen zij 29 was, moesten we haar laten inslapen. Maar ik heb zo lang mogelijk met haar genoten van onze hobby. Er waren toen ook twee meisjes en die wilden een pony, dus ik wilde beginnen met iets kleins, zoals een Shetlander waar ik ook mee kon mennen. Twee jaar geleden kochten we Pino, hij was perfect. Hij had al vele prijzen gewonnen in de marathons en op het NK in het enkelspan, dubbelspan en vierspan. Er werd fanatiek met hem gemend, maar ook hun dochter deed er bixielesjes op. Het was de pony die we zochten, dus kocht ik een sulky. De vorige eigenaren deden hem weg, zodat hij niet meer fanatiek in de wedstrijden hoefde te lopen. Alleen Pino was ook nog niet echt toe aan pensioen, want hij vindt alles nog zo leuk. Het was wel een hele verandering, want mijn Fjord was sloom en rustig. Pino heeft echt temperament en ik ben daar best bang voor, maar omdat hij zo klein is, kan ik het aan. Dat ik veel plezier ging hebben met het mennen met een kleine pony van 96 cm had ik niet gedacht. Ik deed het vooral voor de kinderen en was ook bang dat het mensen het raar zouden vinden dat een volwassen vrouw met zo’n kleine pony ment. Maar ik heb alleen nog maar leuke reacties gekregen en we zijn een goed duo.”

Willemijn met haar Fjord - Foto: Privébezit

Plezier

“Ik ben zelf ook niet zo groot. Mijn man zegt wel eens dat alles perfect op maat is voor mij en zo voelt het ook. Pino is een kleine verschijning, maar groots in zijn gedrag. Tot zijn zestiende was hij ook hengst en hij is nu twintig, hij heeft zelf niet eens door dat hij nu ruin is. Hij showt enorm en vind alles leuk. We gaan voornamelijk het bos in en ik vind het fijn dat ik ook alleen kan gaan als ik dat wil. Met de huifkar moest er altijd een groom mee, en nu de kinderen wat ouder worden, kan ik gaan en staan waar ik wil. We wonen anderhalf kilometer van het bos en gaan over zandpaden en veldweggetjes ernaar toe. Af en toe doen we ook mee met een online challenge, waarbij je in acht weken zoveel mogelijk kilometers moet rijden. Dat geeft mij net wat extra motivatie. Vorig jaar hebben we voor het eerst meegereden met een Sinterkerstrit. We versierden onze wagen, reden door het bos met een stop om een oliebol te eten en warme chocolademelk te drinken. Ik wil graag meer zulke ritjes rijden. In november gaan we onze eerste oefen mendurance rijden. Pino is heel fanatiek en kan hard, dus we gaan kijken of dat wat voor ons is. Maar we doen het dan voornamelijk recreatief met misschien een tot twee wedstrijdjes per jaar. Het moet leuk blijven, want plezier is belangrijk en staat bij ons voorop. Daarnaast hoop ik dat we nog lang met hem mogen mennen, want je weet het natuurlijk nooit. Niets moet en alles mag bij ons, dus ik pas het wel aan op Pino zijn behoeften en grenzen. Daarnaast mag hij lekker pony zijn, want hij staat 24/7 buiten op de paddock met schuilstal en zijn vriendjes. En mennen is echt leuker dan je denkt, mocht iemand het overwegen: gewoon doen.”

Willemijn met Pino - Foto: Ankie Weeber

Bron: Mensport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto: Ankie Weeber