Macho’s boodschap was luid en duidelijk: “Ik ben een menpaard!”

Dat ze Macho kon kopen, was eigenlijk een gelukje. “Zijn vorige eigenaar had hem op Marktplaats gezet vanwege de grote teleurstelling dat hij cornage had. Terwijl ze er juist ontzettend veel moeite voor gedaan had om hem vanuit Spanje naar Nederland te halen. Daarnaast bleek hij dus een drama om op te rijden, in de bak. Ze wilde er zo snel mogelijk vanaf.”

Trukendoos

Birgit is een ervaren amazone. “Ik dacht dat ik hem met veel geduld en doorzettingsvermogen wel voor elkaar zou krijgen. Maar hij trok telkens de hele trukendoos open: ineens 180 graden draaien, ervandoor gaan, bokken… Op het laatst legde ik mij er maar bij neer en besloot ik te kijken wat hij dan wél kon. Toen herinnerde ik mij zijn verkoopfoto’s. Daarop was hij onder andere te zien voor een wagen, midden in een Spaans dorp.”

Zo de weg op

Een vriendin van mij wees me erop dat de manen van dat bewuste paard aan de andere kant zaten; zou het Macho wel zijn? Er was maar één manier om daar achter te komen: hem voor de wagen zetten. Ik heb zelf geen ervaring met mennen, dus nam ik hem mee vanuit de Achterhoek, waar wij wonen, naar vrienden in Noord-Holland met veel menervaring. Het tuig omdoen, voor de sleep zetten ... geen enkel probleem. En dus zei één van mijn vrienden kordaat: ‘We hangen de wagen erachter’. En daar gingen ze met Macho, zo de weg op. Het ging perfect!”

Vuurdoop

In Noord-Holland werd Macho doorgereden. “Hij was enorm in zijn nopjes voor de wagen en pakte alles heel goed op. Zijn vuurdoop beleefde hij op de West-Friese markt in Schagen, waar het altijd een drukte van jewelste is, met optochten, muziek, veel publiek … Macho gedroeg zich voorbeeldig. Zijn boodschap was duidelijk: ‘Ik wil voor de wagen lopen in plaats van dat er iemand op mijn rug zit!’”

Geen menner, of toch?

Maar Birgit zelf had niet zoveel met mennen. “Ik had het weleens gedaan, maar meestal zit ik naast de menner in plaats van dat ik zelf de leidsels neem. Hoewel ik Macho leuk bleef vinden, zette ik hem te koop, als menpaard. De kopers dienden zich massaal aan, maar ze wilden allemaal rijden! Toen besloot ik mijn Warlander te houden; we hebben genoeg stallen en ruimte en ik blijf hem gewoon heel erg leuk vinden. Nu wil het geval dat ik geblesseerd ben, waardoor ik niet kan rijden. Dus wat denk je dat ik nu aan het doen ben … drie keer raden!”

Wie weet …

Al helpen de onvoorziene omstandigheden een handje; Birgit’s boodschap – of is het die van Macho?! - is duidelijk: je moet een paard laten doen waar hij blij van wordt. “Dankzij mijn bijzondere clown Macho zit ik dan toch achter in plaats van op een paard! Met wedstrijden doe ik hem geen plezier, vanwege zijn cornage. Gelukkig leent onze omgeving zich heel goed voor lange ritten met de menwagen. Ik ga gewoon genieten van recreatief mennen. En authentiek gerij, dat vind ik toch ook zo mooi! Wie weet waar Macho me brengt!” (CD)