Ellen is verliefd op het Friese ras en het mennen

18 juli 2023, 18:25 Algemeen

Ellen Roest (65) heeft haar hele leven onder het zadel gereden. Ze kwam pas later in aanraking met het mennen en deed beide. Totdat ze na een ongeluk van haar dochter is gestopt met rijden en is blijven mennen. “Ik vind het zo ontzettend leuk, het is gewoon verslavend.” Op dit moment is het mennen op een lager pitje gezet, omdat Ellen haar paard een blessure heeft. Ze hoop het snel weer op te kunnen pakken.

Vuurtje aangewakkerd

“Ik heb vroeger een aantal verzorgpaarden gehad en was vooral verliefd op de Friezen. Maar daar had ik geen geld voor. Op mijn vijftigste kocht ik mijn eerste Fries, een jaarling genaamd Brechtje C. (Gjalt x Brandus 345). Zij had een superlief karakter en we hebben haar destijds zelf onder het zadel beleerd. Ze liep als een hondje achter mij aan, we hebben veel meegemaakt en gedaan. Totdat we er dus achter kwamen dat ik artrose had in mijn handen en Brechtje kon best wel sterk zijn. Daardoor had ik af en toe moeite met het rijden. Daarnaast kreeg mijn dochter elf jaar geleden een ongeluk waarbij ze van een paard viel en een hoge dwarslaesie op liep. Ze kon haar eigen KWPN-paard niet meer rijden en ze vond Brechtje te groot als parapaard. Wel wilde ze een Fries, want die zijn koel in het hoofd. Zij heeft toen een vijfjarige Friese Jasper merrie gekocht. Die bleek super geschikt te zijn en toen kwamen we op de Bio Manege voor gehandicapten in Arnhem te staan. Daar zag ik iemand die fanatiek aan het mennen was en ik vond het zeer interessant om naar te kijken. Toen werd het vuurtje aangewakkerd om dit ook met Brechtje te gaan doen.”

Domper

“Ik ben lessen gaan nemen, maar door omstandigheden slaagde ik niet voor het menbewijs. Edwin Stok bood aan om Brechtje te beleren voor de wagen. Binnen veertien dagen stond ze voor de wagen met haar oortjes erop. Ze vond het zo leuk en dan krijg je er zelf ook veel plezier in. De eerste vier maanden heb ik samen met Edwin gemend, en heeft hij gezorgd voor een kunststof tuig, zodat het voor mijn artrose handen niet te zwaar was. Daarna ben ik het steeds meer zelf gaan doen, want Brechtje was echt heel betrouwbaar. Dan reed Edwin met zijn eigen paard en wagen en ik met de mijne. Op die manier is de liefde voor het mennen pas echt ontstaan, samen met Wim mijn man genieten we heerlijk van de natuur De menwagen hebben we laten aanpassen, zodat mijn dochter ook op de bok kan zitten middels een tillift. Dan kan zij ook meegenieten. Op een gegeven moment merkten we dat Brechtje steeds struikelde en kreupel liep. Ze bleek ontzettende artrose te hebben en helaas hebben we haar op achtjarige leeftijd moeten laten inslapen. We waren nog maar net een jaar aan het mennen en dat was wel echt een domper.”

Tjetske - Anandi Visser

Nieuw paard

“Mijn dochter stelde voor om op haar paard te rijden. Voor haar is de merrie echt een schat en zet ze geen stap verkeerd, maar zodra je er een valide ruiter op zet dan word je als het ware gelanceerd. Ze is een pittige dame en ik merkte dat mijn dochter een trauma had over gehouden van haar ongeluk. Ze werd namelijk angstig als ik op haar paard ging rijden, dan kreeg ze paniekaanvallen. Ik snap het wel en mijn man zei ook: je wordt wat ouder en onzekerder en je handen worden steeds slechter. Je reageert niet zo snel als vroeger en je loopt een risico. Ik ben toen gestopt met rijden en miste daarom het mennen zo erg. We zijn wezen kijken voor een nieuw paard en vonden Tjetske van Buren die voor de wagen was beleerd. Ze was super braaf en verkeersmak. Ik heb Edwin gebeld en verteld dat we zijn hulp weer nodig hadden bij het nieuwe paard. Ik ben toen bij hem gaan lessen en vond het geweldig. Ik ben samen met Edwin ook nog een paar keer mee geweest op wedstrijd om te kijken naar de tweespannen en de vierspannen. Dat was erg leuk en wat mij opviel is de sfeer. Bij de dressuurwedstrijden onder het zadel dan tel je bijna niet mee als je geen duur dekje of setje hebt. Maar bij de mensport heerst er echt een familiesfeer die graag met je praten en je helpen.”

Ellen met haar dochter en man Wim - Gemma van Loenen

Oortjes erop

“Zelf rijd ik geen wedstrijden, want ik onthoud de volgorde van vaardigheid en marathon niet. Ik heb ook wel gesprongen onder het zadel met paarden, maar ook dan onthield ik de parcoursen niet. Bij de dressuur is het anders, want dan word je voorgelezen. Ik heb een bijrijder, namelijk Anandi Visser en zij traint Tjetske dressuur matig onder het zadel en heeft Tjetske naar het L2 in de dressuur gereden. Zelf train ik met Tjetske bij Edwin voor de wagen. Omdat ik aan mijn hand geopereerd werd, heeft Edwin Tjetske door getraind. Hij wilde wel een keer mee doen aan de samengestelde wedstrijd met mijn merrie. Hij is toen met Tjetske in de L2 gestart, omdat hij zelf al hoger had gereden met andere paarden. Mijn merrie vond het fantastisch! Ze had haar oren erop en fanatiek dat ze was. Dat vindt ze echt geweldig en ze werd zelfs eerste in de vaardigheid. In het totaalklassement eindigden ze in het midden. Mijn man Wim groomt vaak en dat vindt hij ook leuk om lekker samen op een ontspannen manier te genieten van paard en natuur. Helaas staat mijn paard sinds november met een peesblessure en staat het mennen op een laag pitje. Het leek goed te gaan, maar gaandeweg kwamen we erachter dat ze ook een vorm van kissing spines heeft. We hopen het mennen op een recreatieve manier wel weer te kunnen oppakken. Ik mis het ontzettend en vooral het samen genieten van de omgeving van Lunteren waar ze staat. Je bent zo in het bos, dat is echt heerlijk. Voor nu is het afwachten hoe het verder gaat met haar herstel en of het goed komt.”

Edwin en Anita Stok met Tjetske - Ellen Roest