
Nathalie: “Mensport is iets dat ik ondanks tegenslagen niet af geef”
AlgemeenNathalie Kuijk reed als kind op een Shetlander. Toen ze te groot werd, kwam ze voor de keuze te staan om de Shetlander te verkopen óf te gaan mennen. “Ik wilde haar absoluut niet verkopen, dus stelde mijn vader voor om haar in te spannen. Zo ben ik aan het mennen gegaan en dat heb ik vele jaren gedaan. Ik heb zelfs nog tweespan en vierspan gereden.”
Vierspan
“Ik ben begonnen met het rijden van vierspan toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren. Ik wilde ze zelf met de Shetlanders naar het feest rijden. Mijn vader reed ook vierspan, dus ik moest stiekem oefenen. Hij mocht het namelijk niet weten. Ik heb hem toen zelf opgehaald met het vierspan. Mijn vader wilde gelijk de leidsels overnemen, omdat hij dacht dat ik geen vierspan kon rijden. Ik vertelde hem dat we stiekem hadden geoefend. Dat geloofde hij eerst niet, haha. Daar hebben we echt moeite voor moeten doen om het geheim te houden. Dat was zo mooi.”
![]()
Nathalie met haar eerste pony
![]()
Nathalie met vierspan
Enkelspan paard
“Inmiddels rijd ik enkelspan paard. Ik heb destijds spierdystrofie gehad in mijn hand, waardoor ik er een tijdje uit lag. De voorspelling was dat ik mijn hand niet meer kon gebruiken. Het valt van niet mee om te blijven mennen. Ik zag toen een menner die mende ondanks zijn handicap door het gebruiken van een aangepaste handschoen. Het is dus mogelijk en toen de draver van mijn opa beschikbaar was, heb ik het toch weer opgepakt. Als mijn opa op 70-jarige leeftijd op pad durfde met zijn draver, dan moest het mij ook lukken met één hand! Een paar jaar later ben ik met Wiezette, een mooie zwarte KWPN’er naar het ZZ geklommen en hebben we een zilveren medaille op de hippiade behaald. Ze had zeker geen makkelijk karakter, dus op die prestatie ben ik erg trots.”
![]()
Nathalie met Wiezette
Pech
“Afgelopen jaren heb ik veel tegenslagen gehad waardoor het mennen zo nu en dan op een lager pitje kwam te staan. Maar de liefde voor het mennen is altijd gebleven. Mijn Gelderse heb ik gekocht toen ze vijf jaar oud was. Ze is nu negen en we hebben nog geen volledig seizoen kunnen mennen. Elke keer komt er wat tussen. Zo heb ik twee keer een ernstig auto-ongeluk gehad, waarbij ze dachten dat ik er iets blijvends aan over zou houden. De tweede keer had ik o.a. een scheurtje in mijn nekwervel. Dat is inmiddels twee jaar geleden, maar doordat de revalidatie langer duurde, besloot ik een veulen te fokken. Inmiddels hebben we nu een mooi merrieveulen genaamd Talent. Toen ik weer volop aan het trainen was, werd ik weer getroffen door een tegenslag. Ik had een bloeding in mijn oog, daar baalde ik ontzettend van. Ik me net ingeschreven voor een hoop menwedstrijden, dus die kon ik weer afzeggen. We zijn het mennen nu weer aan het oppakken. Ik hoop dat het dit jaar wel lukt om mee te doen aan wedstrijden. We beginnen rustig in de dressuur en vaardigheid. Ik ben nog herstellende en door de tegenslagen heeft de merrie nauwelijks ervaring op kunnen doen.”
![]()
Nathalie met veulen Talent
Samenspel
“Het is wel jammer dat er weinig wedstrijden in de regio zijn. Onder het zadel kun je hier wel drie keer per week starten, maar menwedstrijden in de omgeving binnen vijftig kilometer zijn er maar een paar per jaar. Het leuke aan het mennen is dat je niet in vijf minuten even een dressuurproefje rijdt, maar dat je meerdere onderdelen samen rijdt. Ook echt als team, want dat is in de hindernissen heel belangrijk. Je gebruikt daarbij je stem. Mijn Shetlander snapte op een gegeven moment ook wat links en rechts betekende. Onder het zadel ben ik geneigd met stem te rijden. Het mennen was altijd een grote, gezellig familie, maar ik merk wel dat dat de laatste tijd wat minder wordt. Het begin meer individueel te worden, net als wanneer je onder het zadel rijdt. Het wordt steeds lastiger om aan een groom te komen en bereidwilligheid van collegemenners wordt ook minder. Ik vind dat de gezelligheid en collegialiteit voorop moeten blijven staan. We zijn geen concurrenten, maar vrienden en collega’s. Zo heb ik ooit iemand geholpen op wedstrijd van wie het tuig kapot was. Hij reed met Haflingers en ik reed met Shetlandervierspan. Ik ben toen met de helft van het tuig over de finish gekomen en hoefde alleen het uitstaptraject nog. Ik heb mijn tuig op het grootst gezet voor de Haflinger en dat paste net. Iedereen keer er even raar van op dat ik met maar de helft van het tuig over de finish kwam, maar ze begrepen al snel hoe het zat toen ze de Haflinger zagen finishen met een tuig dat net paste.”
![]()
Nathalie met huidig Gelders paard
Vertrouwen
“Ook met de paarden hebben we wel pech gehad, want een van mijn paarden die had ik gekocht van een lesgever.Dat paard had ZZ onder het zadel gelopen, maar bleek een verhaal te hebben. Dat was ons niet verteld en daardoor was mijn vertrouwen geschaad. Dat paard werd blind en konden we niet meer mee mennen, aangezien we net bezig waren met het beleren. Uiteindelijk begon hij ook te veel pijn te krijgen en hebben hebben we hem toen moeten laten inslapen. Het paard daarna mankeerde ook iets. Ze liep super voor de wagen en werd zelfs de derde wedstrijd al reservekampioen op het districtkampioen samengesteld in Geldrop. Daarnaast ook districtkampioen in Grave. Maar ze kon zomaar ontploffen bij het uitstappen en we konden de vinger niet leggen op wat haar precies mankeerde. Het leek wel alsof ze kramp kreeg. Daardoor kon ik niet meer ontspannen mennen en heb haar na een mooie vijfde plaats op de hippiade toch stilgezet. Op advies zijn we begonnen met het aquatrainen in een bosvijver bij ons in de buurt. Waarschijnlijk heeft ze toen toch weer zo’n kramp gekregen in de wei waardoor ze ontploft is en over de omheining vloog. Ze is toen verongelukt. Mijn vriend was er wel een beetje klaar mee, maar zo’n lege wei herinnert je er steeds aan en dat doet zeer. Ik bleef actief in de mensport als parcoursbouwer en dit doe ik met veel plezier. Via een kennis zag ik mijn huidige Gelderse paard staan. Het bedrag was wel iets hoger dan ik in eerste instantie wilde uitgeven. Ook liep ze niet super voor de wagen, maar toen ik hoorde dat het nog maar haar derde keer voor de wagen was, werd het verhaal anders. De vorige eigenaar vond het ook fijn dat ze in de buurt bleef en hij het paard kon blijven zien. Dit vond ik een goed teken. Zodoende heb ik haar gekocht en ik ben er heel blij mee. Ze heeft een nuchter karakter, maar kan wel wat onzeker zijn. Je moet haar echt het vertrouwen geven dat het goed is.”
Bron: Mensport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl
Foto’s: Privébezit















