Ger Verstegen reservekampioen DK Zuid: “Ik gun het Lars, maar liever had ik zelf gewonnen!”

“De titel ging naar mijn neefje Lars”, aldus de menner die vorige maand 60 jaar werd. “Natuurlijk gun ik het hem, en als ik dan toch van iemand moet verliezen, dan maar van hem. Maar liever had ik zelf gewonnen.” Partner in crime van Ger is zijn pony Calypso, die hij als vierjarige kocht, acht jaar geleden. “Dressuur is niet favoriet bij hem, dan vindt hij het wel best. Maar in de vaardigheid en marathon herken je hem niet meer terug, dan wil hij knállen!”

Optocht

Samen met ‘neefje’ Lars – hij is inmiddels 27 jaar – gaat Ger graag op wedstrijd. “Het is een hele optocht als we vertrekken: vrachtwagen, aanhanger, menwagens, scooter, caravan … met z’n allen slaan we ons kamp op op het wedstrijdterrein, ook onze grooms zijn er natuurlijk bij. Normaalgesproken helpen we elkaar, maar deze keer heb ik Lars zijn eigen marathon laten uitzoeken.” Lachend: “Ik ga hem natuurlijk niet vertellen welke lijnen ik ga rijden!”

Spangenoot

Ger heeft al eens geprobeerd een geschikte spangenoot voor Calypso te vinden, zodat hij geen concurrent meer van Lars hoeft te zijn. “Toevallig heb ik er deze week eentje gevonden waarvan ik denk dat hij precies past. Ik heb er ook eentje die pas vier jaar is; dat is een hele goeie. Die houd ik zeker aan om op te leiden. Het plan is om die nieuwe pony volgend jaar mee te nemen om te starten in de tweespanrubrieken.”

Eigen trainer

Ondanks dat Lars en Ger op dezelfde stal staan en elkaar graag helpen, hebben ze beide hun eigen trainer. Ger: “Lars traint bij Stan van Eijk; ik heb les van Pierre Sommers. Zijn manier van omgang met de paarden en lesgeven past bij mij en Calypso. Ik denk dat je daar goed op moet letten. Het is niet zo dat de ene trainer beter of minder goed is dan de ander. Je moet gewoon kijken waar je je goed bij voelt. Pierre straalt een bepaalde rust uit, dat kan ik goed gebruiken bij Calypso.”

Van springer naar menner

De meubelmaker en directeur van zijn eigen bedrijf in Roermond was in zijn jonge jaren een fanatieke springruiter. “Tot mijn twintigste deed ik goed mee in de springsport. Totdat ik bij een val een zware hersenschudding en meerdere botbreuken opliep. Ik werd toen een bange ruiter, dat werkte niet. Toen ben ik gestopt met rijden. Ik miste het niet, want kreeg het druk met het werk en mijn gezin. Totdat onze dochter ging rijden. Toen kwam ik weer met de paarden in aanraking en van het een kwam het ander. Ik kocht een pony en een wagentje en werd weer fanatiek. Alleen nu achter het paard in plaats van erop.”

“Iedereen helpt elkaar”

Op de menclub bleek Ger goed in minimarathons en vaardigheidswedstrijden. “En toen moest ik maar eens meedoen aan een officiële wedstrijd. Wist ik veel hoe dat werkte … ik vroeg links en rechts wat rond en ging gewoon van start. En reed een foutloze marathon en vaardigheid! Zo rolde ik een wereld waarin ik me ontzettend goed thuis voel. Het mennen is een gezellig, iedereen helpt elkaar. Nu hebben we een leuk clubje mensen verzameld dat met elkaar rijdt en groomt. Toen ik in het ziekenhuis lag, heeft mijn groom, mijn schoonzus Marjo Aarts, het nog nooit zo druk gehad; ze moest bij iedereen op de wagen staan!”

Lullig ongeluk

Die laatste zin behoeft toelichting: vorig jaar brak Ger zijn onderbeen op meerdere plaatsen. “Niet met het mennen, nee, ik viel heel lullig van het opstapje van de vrachtwagen! In het ziekenhuis in Roermond werd een hele ijzerwinkel in het been gezet en toen zei ik al: ‘Dat zit niet goed!’ Nu ben ik in behandeling in het UMC in Maastricht; daar wordt het been binnenkort rechtgezet.”

NK-startplek

Maar in de tussentijd ment Ger vrolijk verder. Binnenkort staat Eersel op de agenda. “Ik heb in Kronenberg goed gereden, maar een NK-plek is nog niet binnen. En selectie voor het kampioenschap in september is toch wel het doel voor dit jaar. In 2021 werd ik zevende bij de tweespannen; die prestatie zou ik graag verbeteren!” (CD)

Foto: Fotografie Rob Smits