Patricia met Rakker en Diego
Patricia met Rakker en Diego

Patricia Goud: “Bij mijn pony’s kom ik tot rust”

Algemeen

Patricia Goud reed altijd onder het zadel totdat ze kinderen kreeg. “Ik werd wat angstiger en voor mijn gevoel was het veiliger om op een wagentje achter het paard te zitten dan erop. Maar van jongs af aan heb ik altijd wat met dieren gehad en dat komt door mijn opa die werkte op de kinderboerderij. Dan werd je soms zo op een pony of paard gezet.” Ondanks dat Patricia een tijdje geen pony had, bleef het kriebelen.

Meisjesdroom

“Als je eenmaal iets hebt met paarden dan blijft dat ook zo voor de rest van je leven. Mijn zus is namelijk ook gek op paarden. Zij rijdt nog steeds onder het zadel en ik dan nu aangespannen. Ze gaat regelmatig met mij mee op de wagen. Mijn eerste pony was een volbloed Arabier die heb ik weggegeven aan een collega verpleegkundige toen ik kinderen kreeg. We gingen wel eens samen op pad en zij had een goede klik met Satour, dus zo kwam van het een het ander. Mijn man is al helemaal niet van de paarden, dus toen ik hem ontmoette, moest hij eraan wennen. Ik had op dat moment een paard. Maar toen het mij allemaal te veel werd, besloot ik dat paard te verkopen. Toch ik heb altijd gezegd: ‘zodra het begint te kriebelen, komt er een nieuwe’.”

“Op een gegeven moment trok het mij inderdaad weer. Volgens mijn man moest ik dan maar met iets kleins beginnen. Er kwam een Shetlander op mijn pad die al voor de wagen had gestaan, dus dat heb ik voortgezet. Daarbij kocht ik een oud wagentje om op te knappen. Maar mijn meisjesdroom was altijd om met een Fries te rijden. Het duurde dan ook niet lang voordat er een Fries kwam. Dat vond ik geweldig en heb ik ontzettend van genoten. We hebben zelfs Sinterklaas mogen ophalen tijdens de intocht. Om te testen of mijn Fries Jelle wel bomproof was, ging ik met hem en oude pannendeksels de polder in. Er zou namelijk een fanfare bij lopen en ik wilde geen risico nemen. Jelle gaf er niks en om vond het op de dag zelf zo gezellig, dat hij het liefst tussen de muzikanten liep.”


Foto: Privébezit

Pony’s

“Het werd uiteindelijk te zwaar voor mij in verband met mijn artrose. Helaas moest ik mijn Fries verkopen en heb ik toen de overstap gemaakt naar mijn twee Shetlander x Welshpony’s Diego en Rakker. Het zijn twee hele leuke, brave pony’s van 1.17m. Ik doe er ook van alles mee. Zo hebben we al twee keer meegedaan aan de IJzendijke Paarden4Daagse en af en toe doen we een wedstrijdje. Ik wilde nog heel graag met mijn tweespan langs de Macdrive en dat hebben we onlangs gedaan, dus dat kan van mijn bucketlist afgestreept worden. Ook heb ik met deze pony’s mijn dubbelspan koetsiersbewijs gehaald. Mijn enkelspan koetsiersbewijs had ik al. Het is wel fijn om goed te weten waar je mee bezig bent omdat je natuurlijk met dieren werkt. We mennen heel gevarieerd en zorgen er altijd voor dat we plezier hebben.”

 Doordat ik verpleegkundige ben, word ik vaak opgeslokt door mijn werk. Soms staat het mennen daardoor op een iets lager pitje. Maar ik vind het heerlijk om met de pony’s bezig te zijn, want dat geeft mij ontspanning. Al het spinrag dat ik in mijn hoofd heb zitten waait dan als het ware weg. Ik merk ook aan mijn pony’s dat ze zich aan mij gaan spiegelen als ik even niet lekker in mijn vel zit. Ik vind de interactie tussen mens en dier zo mooi. Ik had vroeger een ponyclubje op woensdagmiddag. Dan kwamen er wel kinderen die niet makkelijk of sociaal waren met anderen, maar bij de pony’s voelden ze zich altijd op hun gemak. Ze voelen je echt aan.”


Patricia met Rakker en Diego - Foto: Privébezit

Tot rust komen

“Rakker en Diego lijken qua uiterlijk veel op elkaar, want het zijn vosjes met lichte manen. Diego is mijn droompony, hij is bomproof en ik kan hem alleen inspannen en op weg gaan. Met Rakker moet ik wat meer op mijn hoede zijn, want die is nog wat schrikkerig. Het zijn veelzijdige pony’s, want mijn nichtje rijdt er ook op en ik men met ze. Rakker is een echte kroel en komt bij je in het land. Hij begint met het likken van je vingertoppen en eindigt bij je schouder en het liefst je gezicht. Diego hangt erg aan mij en haalt mij en mijn tweelingzus absoluut niet door elkaar. Maar Diego wil nog wel eens een hapje proberen te nemen. Deze pony’s zijn mijn alles en dankzij hen kom ik helemaal tot rust. Een van mijn dromen is om nog een keer met ouderwetse gerij te rijden en dan mee te doen aan de tourritten. Maar ik heb geen genoeg ruimte voor opslag, dus dat is lastig. Ik denk dat dat meer een plan is voor na mijn pensionering. Ik blijf hiervan genieten.”


Rakker en Diego - Foto: Privébezit

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl