Sandrina rijdt het liefst het bos in met haar Haflinger Fralla

Bosritjes

“Het is heel gezellig om gezelschap mee te nemen, maar ik vind het ook wel een nadeel. Als ruiter kon ik er altijd alleen op uit en als menner durf ik dat niet aan. Soms is het lastig om een groom te vinden die dan mee wil. Maar ik heb ook ooit iemand geholpen om thuis te komen en die kon dan mee op de wagen. Te paard gaat dat lastig. Die meneer liep met twee krukken, omdat hij net geopereerd was aan zijn heup. Hij wilde een wandelingetje maken, maar had zich vergist en was te vermoeid om thuis te komen. Gelukkig was hij niet alleen, hij had wel iemand bij zich. Die heeft hem op de wagen geholpen, zodat hij kon zitten en ik had aangeboden hem naar huis te brengen. Hij was zo blij dat ik dat zei en slaakte een zucht op opluchting. Ik vroeg of ik hem meteen naar huis moest brengen of dat we nog een rondje konden doen. Hij zat zo lekker dat een rondje prima was volgens hem. Daarna heb ik hem thuis afgezet en hij was erg dankbaar. Dat soort dingen kun je wel doen als je menner bent en dat maakt het mooi. Ik rijd zelf het liefst in het bos en nu Fralla al vijf jaar in Koekange staat, is het bos letterlijk in de achtertuin. Dat maakt het erg leuk en ik begin het bos aardig te leren kennen. Maar mijn pony kent het natuurlijk nog beter. Voorheen reed ik ook wel wat vaardigheid wedstrijdjes en daar hebben we beide veel plezier aan beleefd. Vooral de gemoedelijke sfeer onder elkaar was mooi om te ervaren. Maar nu ik geen vrachtwagentje meer heb, is het prima zo. Ik heb ook heel vaak meegedaan aan de Epe Paarden4daagse, zowel onder het zadel als aangespannen. Dat was toch wel heel erg leuk.”

Sandrina en Fralla - Foto: Privébezit

Stress

“Ik heb mijn Fralla gekocht toen ze vijf was en ze is nu twintig. Ze was toen een heethoofd en erg ondeugend. Ik wist nooit wanneer ze iets zou uitvreten. Soms zat ik peentjes te zweten op de bok. Na twee jaar heb ik menles genomen van Marrgje en daar klikte het direct goed mee. Ze is een goede vriendin geworden. Ze heeft mij een aantal jaren lesgegeven en het ging steeds beter. Toen het op een gegeven moment lekker liep, vertelde ze aan mij dat ze naar Drenthe ging verhuizen. Daar baalde ik van. Mijn Haflinger stond op een stal in Houten waar ze alleen in de zomer naar buiten konden in verband met de kleigrond. In de winter bracht ze haar tijd door in stal, waardoor ze heel gestrest werd. Ze kreeg alleen beweging als ik of de bijrijders tijd hadden om naar haar toe te gaan. Elke winter werd het erger met haar stress en gedrag. Dat kon zo niet langer en toen Marrigje ging verhuizen, verhuisde mijn pony ook van stal. Daar bleek dat ze bijna het hele jaar op stal stonden en alleen in de zomer een paar uurtjes naar buiten en ’s nachts binnen. Daarboven op kreeg ze het verkeerde voer, omdat ze de enige koudbloed was. De eigenaren van de stal wilden ook niet naar mij luisteren en toen een veearts vertelde dat ze tegen hoefbevangenheid aan zat, wist ik dat het zo niet langer kon. Marrigje bood aan om mijn Fralla te kopen en bij haar neer te zetten in Drenthe. Dat is de beste keuze geweest.”

Fralla - Foto: Privébezit

Gelukkig

“Het feit dat Fralla ging verhuizen, betekende ook dat ik ander halfuur moest reizen als ik met haar wilde mennen. Maar welzijn staat altijd voorop. Mijn gevoel zegt dat ze zo’n heethoofd was, omdat ze niet genoeg beweging kreeg. Ze staat nu hele dagen buiten op de zandbodem en zo nu en dan in het gras. Ze is helemaal op haar plek. Ze is heel volgzaam en werkzaam geworden in plaats van ondeugend. Ze staat in een stabiele kudde en ze floreert op de rust en regelmaat. Het gaf mij ook een stukje verlichting. Als ik dan naar haar toe ga om te mennen dan blijf ik vaak slapen. Dan kan ik in de middag op de dag dat ik aankomen een stukje gaan mennen. De volgende dag maak ik dan een lange rit. Ik ben blij dat mijn pony nu gelukkig is. Daarbij organiseren we ook bij mijn vriendin in Drenthe elke vierde zaterdag van augustus een puzzeltocht voor menners en rijders, namelijk Heidepuzzeltocht. Op dat moment staat de heide ook mooi in de bloei. Ik merk dat het voor menners soms lastig is om al hun spullen mee te nemen en dat ze daardoor minder snel komen. Ik heb al een paar keer wat spullen uitgeleend en daar waren mensen erg dankbaar voor. Marrigje en haar man Jan hebben Fralla ok meegehad om de Eper Paarden4daagse te rijden of mee te doen aan de Hubertusrit, Dan leende ze ook het vrachtwagentje en rijtuigen. Dat is wel zo fijn. Zelf vind ik het fantastisch om puzzels te bedenken. Helaas kon het dit jaar niet doorgaan, omdat mijn vriendin op vakantie was. Hopelijk volgend jaar wel weer! Ik kijk er naar uit.”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto’s: Privébezit