Wendy Dijkstra: “Als het niet moest was dit er wellicht nooit van gekomen”

9 november 2023, 21:01 Algemeen

Wendy Dijkstra werd bij Prinses Maxima Manege vrijwilliger en hielp samen met een heel team de invalideruiters door paarden op te zadelen en ernaast te lopen. Daar kwam ze haar grote liefde tegen, een gevoelige E-pony Notturna die meereed in de lessen en ook haar man leerde ze daar kennen. Maar pas later begint het menverhaal, iets wat ze nu voor geen goud meer zou willen missen.

Vrijwilliger

“Van jongs af aan keek ik al naar elk paard dat ik tegenkwam. Ik was verliefd en nam lessen op de manege. Uiteindelijk was dat financieel niet meer mogelijk voor mijn ouders en dat vond ik zelf verschrikkelijk. Toen ik zelf geld begon te verdienen, ben ik weer gaan rijden. Uiteindelijk kwam ik bij Prinses Maxima manege terecht als vrijwilliger. Mijn grote liefde was de Notturna die meeliep in de lessen, een gevoelig beestje en daar houd ik wel van. Ook leerde ik mijn man kennen die vrijwilliger was en ruiter net als ik. We kwamen aan de praat en hadden het heel gezellig en nu nog steeds.”

“Het is voor de paarden best zwaar om dit werk te doen, dus na een aantal jaren kon ik Notturna waar ik verliefd op was, overkopen. We hebben nog enkele jaren van haar kunnen genieten, maar ze overleed al op zeventienjarig leeftijd aan Cushing. Dat vond ik zelf heel heftig. Voor zowel mijn man als ik was de pony onze uitlaatklep en passie. Het niet hebben van een pony of paard was geen optie. In de tussentijd hebben we een paar verschillende paarden gehad. Totdat ik een ongeluk kreeg en niet wist of ik ooit nog kon paardrijden lichamelijk gezien. Ik zei toen: als ik niet meer kan rijden dan komt er een Shetlander met karretje, we gaan iets verzinnen om te doen. Zogezegd, zo gedaan. Het werd alleen geen Shetlander, maar de Welsh-B-pony Roos (v. Nilantshoeve’s Zippo).

Veel geleerd

“Roos stond in Groningen en dat was wel een eindje weg. Maar op filmpjes zag ik al hoe mooi ze kon lopen en ik was gelijk verliefd. Bij de vorige eigenaar liep ze onder het zadel wedstrijden met hun dochter, maar ze menden ook met Shetlanders. Mijn man, zoon en ik zijn gaan kijken bij Roos en we mochten met haar mennen in de bak. Dat was nieuw voor ons, maar we vonden het zo leuk. We hebben haar gekocht en zijn daarna menles gaan nemen bij vierspan wedstrijdmenner Tonny van der Hoeven. Roos heeft zelfs tijdje op de manege Vier Hoeven in Leusden gestaan van Tonny. Van hem heb ik veel geleerd en ik ben hem heel erg dankbaar voor de fijne en gezellige tijd. Samen gingen we wel eens op pad en ik mocht met zijn enkelspan paard rijden om het te ervaren. Veel kinderen vonden Roos geweldig. Dat is natuurlijk leuk, maar je wilt soms de pony ook even voor jezelf. We verhuisden op een gegeven moment en zochten een nieuwe stalling voor Roos.”

“Via die weg kwamen we toen uit bij tuigpaardfokker en -rijder Antoon Epskamp. We wisten al dat hij toen al ziek was. We zijn dan ook heel dankbaar voor de fijne, leuke en gezellige tijd die we hebben gehad. Ik heb een hoop van hem mogen leren en de zussen Marit en Charlotte die de tuigpaarden voor hem reden en hem hielpen op wedstrijden hebben twee van zijn paarden overgenomen. Ze zetten het wedstrijd rijden voort, zowel mennen als onder het zadel. Dat is mooi om te zien. We zijn wel eens met z’n allen het bos in gegaan. Dan zagen mensen eerst de tuigpaarden met hun hoge knieactie en dan kwam die kleine drol van mij erachter aan. Dat vonden mensen zo leuk en schattig om te zien.”

Wendy en Tonny samen op pad - Foto: Privébezit

Gouden pony uit duizenden

“Ik heb Roos nu vier jaar en we kunnen lezen en schrijven met elkaar. We vertrouwen elkaar blindelings en dat is heel fijn. Roos is heel lief, werkwillig, heeft goede bewegingen, maar ze is ook echt wel een dametje en een diva. We hebben een band opgebouwd en daardoor kunnen we goed samenwerken, dat is gaaf om te hebben. Ze is een gevoelig typetje en ik ben erg blij met haar. Soms moet ik ook wel om haar lachen als ze wat uitspookt onderweg. Vooral het samenspel vind ik het leukste aan het mennen, je zit op afstand van je pony, dus moet je een goede connectie hebben. Om te zien dat zij het zo leuk vindt om op pad te gaan, maakt mij blij. Bij haar kom ik tot rust en kan ik lekker bezig zijn.”

“Roos maakt alles leuk. Ik heb nog een keer geprobeerd onder het zadel te rijden, maar ik kwam erachter dat ik dat niet zo leuk meer vind. Ik ben helemaal om. Ook vind ik het leuk om op buitenritten te horen hoe mooi andere mensen het span vinden. Ze staat nu in Soest en toen ze daar wedstrijd hadden, ben ik even langs gereden om te kijken. Roos loopt dan zo te showen dat andere mensen mij complimenten gaven. Dat mij erg trots. Ik denk niet dat ik ooit wedstrijden ga rijden, want dat kost te veel tijd en we genieten van de relaxte ritjes samen. Het is een gouden pony uit duizenden en als ik de overstap niet had hoeven maken, dan was dit er nooit van gekomen. Ik hoop nog vele jaren met haar te kunnen mennen.”