DK Zuid-winnaar Tessa Jannink: “Met vosmerries is het nooit saai”

De dressuur is toch wel het lastigste onderdeel voor het span, omdat de paarden Coen en Iris heel verschillende karakters hebben. “Coen, de schimmel, is van nature iets flegmatiek, terwijl de vosmerrie Iris snel heet wordt. Ze zijn halfbroer en -zus, maar hebben een haat/liefde verhouding. We hebben de hele winter flink getraind op de dressuur. In Kronenberg liepen ze nu echt een nette proef, ondanks dat stappen in een drukke omgeving voor Iris lastig blijft.”

Tweespan als therapie

“Twee jaar geleden schrok Iris op Kronenberg van de oranje parasols in de hindernissen en sindsdien durfde ze in het enkelspan niet meer goed te lopen op vreemd terrein. Het was mijn trainer Berry van den Bosch die zei dat ik haar eens in het span moest zetten”, vertelt Tessa. “Zo zijn we vorig jaar gestart in de klasse L. Toen werden we ook districtkampioen van Zuid, ook op deze wedstrijd. Dit jaar werd het met Iris nog even spannend in het A-traject, toen ze schrok van twee jongens met een voetbal op een trampoline. Ze trok het gas open en de hartslag ging naar de 200 …”

Hoge hartslag

Tessa, die ook dierenfysiotherapeut is, rijdt altijd de hele wedstrijd met hartslagmeter, dus ze kon de merrie goed monitoren. “Iris meende het nu echt dat ze het eng vond en dan ben ik toch blij dat ze in het tweespan staat en niet in het enkelspan. Tijdens de veterinaire controle voor het B-traject was de hartslag nog wat hoog, maar ze draafde fit weg dus we mochten starten in het B-traject en finishten uiteindelijk keurig met een lage hartslag.”

Hittepetit

De dierenfysiotherapeute vindt het makkelijk om haar paarden fysiek fit te hebben. “Maar de rust bewaren in een drukke omgeving zoals een wedstrijd blijft met de tuigpaardmerries toch een uitdaging. Alle paarden komen uit dezelfde moeder, maar hebben een andere vader. Anita Haverkamp groomde tijdens de wedstrijd in Kronenberg. Zij is de fokker van alle drie de paarden en heeft hen ook zien opgroeien. De uitdrukkingen ‘het leven is ruiger met een tuiger’ en ‘Merrie en vos, steekje los’ zijn wel toepasselijk voor de vosmerries …” Over haar schimmelruin vertelt Tessa: “Coen was niet echt een marathonpaard. Hij ging bijvoorbeeld altijd stappend door de waterbak. Maar ook hij vindt het echt leuker nu hij in het span loopt.”

Nieuwe wagen

Tessa met Coen en Iris in de waterhindernis

“Normaal reden we alleen zo’n tien keer per jaar een rondje tweespan door het dorp. Daarvoor hadden we alleen een lichte combinatiewagen enkelspan/tweespan”, vervolgt Tessa. “Vorig jaar zijn we dus eigenlijk noodgedwongen tweespan gaan rijden op de wedstrijden, maar ik had geen goede tweespanwagen. Ik durfde daardoor niet echt gas te geven in de hindernissen, dan ging de wagen slingeren. Dit voorjaar heb ik een oude De Laat wagen gekocht en die hebben we opgeknapt. Dit was de eerste wedstrijd dat we ermee reden en überhaupt de eerste keer dat we er hindernissen mee reden. Ik had daarom geen verwachting hoe dat onderdeel zou lopen, maar het werd eigenlijk elke hindernis alleen maar beter!”

Titel als bonus

De eerste wedstrijd van het seizoen is altijd spannend, hoe pakken de paarden het op en wat heeft de wintertraining opgeleverd. Dat merkte Tessa ook in Kronenberg. “Toch reden we na een fijne dressuur een goede foutloze vaardigheid. De paarden werkten top samen. Ik had echt niet gedacht dat we na de eerste dag op een eerste plek zouden staan. Uiteindelijk was onze marathon ook echt goed, zodat we onze eerste positie in het tussenklassement konden vasthouden. We wonnen zelfs met een ruime voorsprong. Een goede wedstrijd met een titel als bonus!”

Druk van de ketel

Met deze kampioenstitel heeft Tessa zich rechtstreeks geplaatst voor het NK. “Dat haalt de druk wel van de ketel. Door het slechte weer waren er niet veel wedstrijden. Ik hoef nu niet per se nog meer wedstrijden te rijden om me te classificeren, dus ik kan me mooi focussen op het examen van mijn opleiding in juli. We gaan wel nog een aantal wedstrijden rijden om lekker wat kilometers te maken. (CD)

Foto’s: Kelly Zuidam Fotografie