Esther Broerse: “De schimmel van Sinterklaas maakte herinneringen los ...”

Er werd een Shetlander aangeschaft en als de oudste daar te groot voor was geworden, dan schoof deze pony door naar nummer 2 in de rij van kinderen. Zo stonden op een gegeven moment zeven pony’s op stal. “De buurman hield een oogje in het zeil en ook de instructeur die les gaf op de ponyvereniging kwam met zijn paard bij ons op stal staan. Zo was er dus altijd kundig toezicht”, blikt Esther terug.

Sinterklaasintocht

De broers van Esther waren niet zo enthousiast als Esther en haar zussen. Maar na de overstap van de pony’s naar de paarden, was zij eigenlijk de enige die doorging in de dressuur. Verschillende paarden bracht zij uit en altijd allemaal zelf beleerd. Haar laatste paard Pim, een mooie schimmelruin, heeft ze nog een paar keer in de Z dressuur uitgebracht. Uiteindelijk heeft ze hem verkocht omdat een nieuwe fase in haar leven aanbrak. “Toen ik mijn man ontmoette en we kinderen kregen, verdwenen de paarden naar de achtergrond. Totdat we naar een intocht van Sinterklaaas gingen ... Ik zag de schimmel van de Sint en begon spontaan te huilen. Herinneringen kwamen boven; ik miste de paarden!”

Van rijden naar mennen

Haar man aarzelde geen moment en vond dat er weer een paard moest komen. Een kleine bonte Tinker deed zijn intrede en Esther begon het rijden weer op te pakken. “En toen werd ik onverwacht weer zwanger. Rijden vonden we geen goed idee meer; we besloten te switchen naar mennen, omdat we dan met het hele gezin mee konden en samen konden genieten.” Uiteindelijk werd deze Tinker verkocht omdat hij toch aan de kleine kant bleek te zijn. Hierop werd Tinker Sanne gekocht, een grote zwarte Tinker-merrie van 1.68m.

Z-dressuur met Tinker

Sanne voor de menwagen

Esther werd fanatiek en volgde lessen van instructrice Marleen van Eijk. “Marleen vond al snel dat ik me moest opgeven voor een wedstrijd. Tot mijn verbazing werd ik meteen eerste! Met Sanne bereikte ik de Z-dressuur. Ze is nog maar 14, maar al met wedstrijdpensioen omdat ze het eigenlijk veel leuker vindt om gewoon mooie buitenritten te maken.”

Veulen voor Sanne

Nora-Lien als dagkampioen

Esther besloot Sanne ook een veulen te gunnen: Nora-Lien werd vorig jaar geboren en bleek een schot in de roos. Op de keuring behaalde ze een eerste premie én ze werd dagkampioen. De uitnodiging voor de Centrale Keuring in Ermelo leverde een derde plek op. “Met Sanne rijden we regelmatig in het bos; daar beleven we allebei veel plezier aan. Ze is en blijft mijn maatje; haar zal ik nooit verkopen! Ook ‘Noor’, zoals we haar veulen noemen, houden we aan; ik kijk ernaar uit om haar te betuigen als ze daar de leeftijd voor heeft.”

Zelf beleren

Op een van haar laatste wedstrijden met Sanne, in Benningbroek, had Esther Jelle van der Kooi ontmoet; een bekende naam in de tuig- en mensportwereld. “Hij vertelde me dat hij een jong Eise 489 x Jasper 366-merrie voor me had die goed bij me zou passen. Ik moest alleen nog wel even geduld hebben; Goudtsje was nog maar anderhalf jaar! Maar toen ze bijna drie was, kwam Goudtsje bij ons op stal in IJlst (Fr.). Eigenlijk wilde ik haar laten beleren maar Jelmer Chardon had het druk en zei: ‘Dat kun jij wel zelf!’ Dus ben ik rustig aan met haar begonnen.”

Vertrouwen

Goudtsje, die van Esther de roepnaam Iemkje kreeg, bleek een geweldige leerling. “We waren allebei zo groen als gras toen we begonnen met haar opleiding, maar ze vertrouwde me. Longeren, het tuig erop, band erachter … ze liet het allemaal toe zonder in paniek te raken. Stapje voor stapje bracht ik haar tot op het punt dat de wagen erachter kon. Dat vond ik superspannend, maar met de hulp van mijn man ging ook deze fase perfect. Nadat ik drie keer met haar gemend had, ging ik naar Tonnie Cazemier voor een lesje.”

Wedstrijddebuut in 2022

Die complimenteerde Esther met haar werk met Goudtsje/Iemkje en vond dat ze heel goed onderweg was. “Ik moest hem één ding beloven: dat ik het eerste jaar bij één instructeur zou blijven, omdat je dan gebaat bent bij een consequente aanpak. Dus ik bleef bij hem lessen, haha.” Esther en haar paard groeiden rustig door, en maakten in de zomer van 2022 met hun wedstrijddebuut. Ze startten maar mondjesmaat; toch is inmiddels de klasse M bereikt.

Goed gezien

“Een mooie ervaring was het meerijden op de Hippiade dit jaar. In de L behaalden we een zesde plek, waarmee ik supertevreden was. Omdat ik vond dat ik te zwaar was voor haar, ben ik twintig kilo afgevallen, en inmiddels rijd ik haar voor de afwisseling ook af en toe onder het zadel. Maar het is het mennen waar ik de meeste lol aan beleef en waar we ons in ontwikkelen. Dat ze nu, met haar zes jaar, al bijna de klasse Z bereikt heeft, is geweldig. Jelle had het goed gezien toen in Benningbroek!”

Ambitieus

Het Friese paard past haar dus goed als menpaard. “Iemkje is heel talentvol en laat zich heel fijn bewerken voor de wagen. Als je ambities hebt in de mensport, is het een fantastisch ras. Bovendien, hier in Friesland kun je alle kanten op wat wedstrijden betreft; er worden er heel veel georganiseerd speciaal voor het Friese ras.”