Daphne Diebrink: “Ali is het meest bomproef paard dat ik ken”

Meike Paridaans

“Hiervoor was ik eigenlijk gewoon een dressuurruiter. Een aantal jaar geleden ben ik ziek geworden, met veel ziekenhuisopnames. Ik ging conditioneel achteruit en kon niet zoveel meer op een paard zitten. Op een gegeven moment was ik alleen nog maar paarden aan het longeren en reden andere mensen mijn paarden. Toen dacht ik echt: hier heb ik geen paarden voor”, vertelt Daphne.

Nooit meer

De menners op stal vroegen al langer waarom ze haar paarden niet voor de kar zette. Daphne hield dat eerst resoluut af. “Ik heb ooit in een grijs verleden mijn enkelspanbewijs gehaald, maar tijdens die cursus ben ik gecrasht. Ik werd van de kar gelanceerd en lag helemaal in de kreukels. Met de bibbers heb ik mijn examen gehaald en toen zei ik: ik ga er nooit meer op zitten.”

Toch hakte ze later de knoop door. “Op een gegeven moment dacht ik: ik moet wel, anders doe ik de paarden weg. Het is een dure hobby en omdat ik anderen mijn paarden reden, had ik er geen plezier meer in.”

Vertrouwen in Ali

Ze nam haar makkelijkste paard, de halve Fries Ali, mee naar Wito Mink, op tien minuten van haar stal. “Hij heeft hem drie keer voor de kar gehad en vond toen dat ik verder zelf wel kon, zo makkelijk ging dat. Ik heb daarna elke wedstrijd meegereden en had na die eerste wedstrijd meteen vijf winstpunten.”

In het begin bleef het wel spannend. “De eerste paar keer zat ik verstijfd op de kar als hij alleen al struikelde. Maar Ali is echt het meest bomproef paard op deze wereld. Hij heeft me het vertrouwen gegeven. Daardoor durfde ik uiteindelijk ook vrij snel met Odin aan de slag. Hij is namelijk echt een kanon voor de kar. Ik weet niet of ik het aangedurfd had als ik Odin als eerste had laten beleren.”

Snel door de klassen

Odin is als enige van de drie een echte Fries. “Dat ging eigenlijk ook zo leuk, want daar vloog ik ook de klassen mee door. Odin liep binnen een jaar van de B naar het Z. Dat het allemaal zo snel gaat, geeft toch wel voldoening.” Vorig jaar werden de twee indoor districtkampioen in de B, het eerste kampioenschap ooit voor Daphne.

Het derde paard, Elena, kwam op een bijzondere manier bij haar. “Die heb ik gekocht vanuit mijn ziekenhuisbed. Ik kende het paard al heel lang en ze moest verkocht worden. Toen had ik ineens een derde paard.” Ook Elena, met 37 procent Fries bloed, werd beleerd bij Radboud. “In maart ging ze naar hem toe en in augustus liep ze op de Hippiade. Die eerste Hippiade met Elena vond ik echt het hoogtepunt.”

Underdogs op stal

Tweespan rijden staat niet op het verlanglijstje van Daphne. “Nee, alleen enkelspan. Dat vind ik al heftig genoeg. We staan eigenlijk op een echt poepiechique dressuur- en springstal en zijn daar met zijn drie menners. We zijn een beetje de underdogs, maar hebben vorig jaar een hele set kegels gekocht. We willen kijken of we in het indoorseizoen wat meer vaardigheidjes kunnen trainen thuis.”

Ook buiten de dressuurring liggen plannen. “Ik heb dit jaar met Elena voor het eerst een men-endurance meegereden en dat ging echt heel goed. Dat wil ik volgend jaar meer gaan doen. En misschien wil ik ook wel een keer een marathon rijden. Dat ik dit nu allemaal aan het doen ben, had ik echt nooit gedacht!”

Bron: MenSport & Showpaard, overname zonder toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan
Foto: Evelien Duin Fotografie