Paul: “Een vriendschap die nooit meer stuk gaat”

Schakelen

“Voor de dressuurproef rijd je los en maak je je paard aan de hulpen. Voor de vaardigheid werk je daarna los tussen de kegels. Dit keer was het dus andersom en moest je schakelen. Anders weet je precies wat je moet doen. Voor de vaardigheid hadden ze een smal, klein losrijterrein op de Hippiade. Binnen twee minuten was ik daar weer weg, want ik merkte dat Bombarie gespannen was. Eerst wat je wilt is ontspanning, maar je kunt daarvoor geen knop indrukken. Ik weet wel wat voor spanning en ontspanning zorgt, dus ben ik op het grote veld gaan rijden om los te werken voor twintig minuten. Daarna zijn we de kleine bak weer ingegaan om los te werken tussen de kegels. Toen de voorganger de proef in ging, kwam mijn dochter achterop om de kinketting een gaatje strakker te doen. Met het inrijden heb ik die meestal erg los, dat werkt goed. Ik vertelde tegen mijn dochter dat als hij zo in de ring zou aanvoelen dat het goed zou komen. Dat gebeurde dus ook, want de ene na de andere had tijdfouten en ballen. We zijn gelijk aangevallen vanaf poort één tot de laatste, waarbij er een pechballetje viel. We waren net iets te gretig naar de finish, maar we hadden wel de minste fouten. Daarmee werden we dus kampioen. Dat was hartstikke leuk.”

Bombarie

Zilver

“De dressuur hadden we in de middag. Bombarie had al een vaardigheid en huldiging in de benen zitten, dat kost energie. Bij het losrijden in de dressuur was hij dan ook mak, terwijl hij normaal gesproken gespannen en heet is. Brave proefjes worden vaak wel gewaardeerd en ik kon hem altijd nog wat heet maken. Maar hij voelde zo fijn aan, dus ik ben zo de proef gaan rijden. Het was een degelijke proef waarbij een van de jury’s het wel kon waarderen en de andere helaas een stuk minder. Het was een domper dat we niet mochten overrijden, want normaal zitten we wel bij de top. Vorig jaar waren we derde en het jaar daarvoor hadden we zilver. Dit jaar mochten we niet eens overrijden, maar ook dat hoort bij de sport. Het is wat het is. Bombarie had daarna een dagje rust en daarna moesten we door naar Gaasterland. Daar behaalden we zilver, wat ook ontzettend gaaf is. Ik doe dan ook van alles in het mennen, zowel de dressuur, vaardigheid, samengesteld als recreatief. Ik jureer ook in het mennen en geef lessen. Voor de KNHS heb ik veertien jaar lang meninstructeurs mogen opleiden en bij het Fries paardenstamboek mende ik voor de verrichting- en afstammelingenonderzoeken. Ik men zelf bijna dagelijks.”

Paul met Bombarie in Gaasterland - Marie de Ronde

Dochter

“Ik begeleid mijn dochter Anouk Versluis ook met haar pony. Die pony had op zijn twaalfde nog nooit dressuur gelopen en is hoogstwaarschijnlijk zwaar mishandeld. Hij heeft ook een dikke onderhals, geen ideale lichaamsbouw en is niet de makkelijkste. We zijn er nu vijf jaar mee bezig en ondertussen gaat hij voor ons door het vuur. Ze gaan met stapjes vooruit en het zal nooit een wonder zijn in de dressuur, maar het gaat wel beter. Zo heeft mijn dochter met de pony in Rijssen en in Gaasterland de samengestelde wedstrijd gewonnen. Ze was in Gaasterland de enige deelnemer die foutloos en binnen de tijd reed en won na de dressuur en marathon ook de vaardigheid. Op de Hippiade zaten ze er ook goed bij in de vaardigheid. In de winter pakt ze het mennen met mijn paard Bombarie op. Zo is ze het afgelopen winter indoordistrictskampioen geworden in de B. Ze kan mooi van mijn paard leren en sommige mensen denken dat je daar komt om de prijzen weg te rijden, maar een prijsje stelt in waarde niets voor. Wat je van een paard kunt leren, stelt heel veel voor. Als je bij Bombarie een ophouding te groot maakt dan vertelt hij je dat. Hij spiegelt je enorm.”

Anouk Versluis met Bombarie

Meerdere keren kampioen

“De zeventienjarige Bombarie is al meerdere keren districtskampioen geworden in de dressuur, vaardigheid en samengesteld. Het is onze tweede keer dat we in het samengesteld mennen op ZZ-niveau reserve kampioen zijn geworden. Met deze leeftijd wil ik hem voornamelijk gezond houden en hij mag uiteindelijk zijn oude dag bij ons slijten. Het is mijn once in a lifetime paard en ik heb er een speciale band mee. Ik ken hem door en door en hij kent mij door en door. Het is een vriendschap die nooit meer stuk gaat. Ik zet hem selectief in voor wedstrijden, train hem ernaar toe en bouw het ook weer af. Op die manier probeer ik hem zo goed mogelijk te coachen en hoop ik dat mijn dochter ook nog tot het ZZ kan rijden met mijn paard. Daar kan ze veel van leren. Zelf bekijk ik het per seizoen, als hij fit is dan gaat hij zeker mee. Dit paard doe je verdriet mee als je hem niet meeneemt. Hij doet het ontzettend graag en wil zich belangrijk voelen. Dan moet hij het nog wel fysiek aan kunnen natuurlijk. Maar ik weet wanneer er wat mis is en vertrouw op mijn gevoel. We hebben vorig jaar een veulentje gekocht als eventuele opvolger. Die merrie kan goed bewegen, maar moet eerst uitgroeien tot paard. Dan gaan we zien of we er een klik mee hebben. Zo niet dan gaan we op zoek naar een andere opvolger die dan hopelijk ergens in de opfok staat.”

Passie voor dressuur

“Vroeger ben ik ooit per toeval begonnen met het mennen. Het bedrijf waar ik werkte had een schuurtje. Ik had al wat geiten en wilde graag een pony. Ik was een ruiter en de oudere, bonte pony van 1.30 meter die ik kocht, kon voor de wagen. Dus kochten we het eenassige wagentje erbij. Op die manier ben ik voor de leuk gaan mennen. Ik kwam er toen achter dat ik meer talent had voor het mennen dan als ruiter. Als ruiter had ik nooit kans gemaakt op succes in de topsport en ik vond het leuk om te winnen. Bij het mennen had ik daar meer mogelijkheden voor. Daarnaast lag mijn passie echt bij de dressuur, maar had ik het postuur van een springruiter. De passie voor de dressuur kon ik beter kwijt in het mennen, want dat is een belangrijk onderdeel. Ik vind de mensport ook wat veelzijdiger, maar crossen onder het zadel had ik denk ik ook leuk gevonden. De dressuur wereld onder het zadel vind ik minder leuk. In het crossen ben ik dan nooit terecht gekomen, want het is maar net wat op je pad komt en in mijn geval was dat mennen. Ik vind vooral het samen werken met je paard erg leuk en de twee eenheid die je vormt op afstand. Het is bijzonder als je een paard hebt dat letterlijk en figuurlijk voor je door het vuur gaat.”

Bron: Mensport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl