Sylvia: “Zo blij met de derde plaats op de Hippiade en geheel onverwacht”

Onverwacht

“Met Maestoso Remeny doe ik op dit moment alleen de dressuur en vaardigheid. Het districtskampioenschap ging ook niet zo goed, want in de vaardigheid werden we vierde. De eerste drie hadden prijs en ik dacht dat alleen zij naar de Hippiade mochten. Ik had het niet goed begrepen en mijn uitnodiging was in de spambox terecht gekomen. Toen ik uiteindelijk de mail zag met ‘gefeliciteerd je mag naar de Hippiade’ was dat heel onverwacht. Dat was ontzettend leuk en we gingen er heen zonder verwachting. Toen ik het parcours liep, dacht ik dat het ons wel zou moeten lukken. Het ging dan heel goed, want ik was foutloos met in de barrage een balletje, en werd daarmee derde. Daar was ik zo blij mee. Voor de dressuur waren we helaas niet geselecteerd, aangezien dat niet goed ging op het districtskampioenschap. Het was toen erg heet weer en in de vaardigheid houdt hij zijn aandacht er wat beter bij. In de dressuur raak ik hem soms nog kwijt, dan denk ik: wat doe je nu? We zijn elkaar nog echt aan het leren kennen.”

Afwisseling

“Ik rijd hem ook onder het zadel in de dressuurwedstrijden in de L1 en ook dat gaat met wisselend succes. We zijn soms nog zoekende. Daarnaast doen we veel afwisselend werk met buitenritjes en ook working equitation of een springles bij de vereniging waar ik iedere donderdagavond rijd. Die afwisseling is leuk en we worden zo steeds meer een team. Laatst hadden we een marathontraining van Berry van den Bosch, toen deed Maestoso Remeny het zo goed. Ik denk dat we wellicht volgend jaar in de samengestelde wedstrijden starten. Mijn idee is om eerst de basis van de dressuur en vaardigheid goed te hebben. Maar de marathon is wel een feestje om te rijden met hem, want hij is soepel in de galop, springt makkelijk om en draait goed. We gaan ons nu eerst richten op beter worden en we hebben vorig jaar in de winter enkele indoormarathons gereden. Ik denk dat we dat deze winter ook weer gaan doen. Daarna kijken we wel hoe het gaat en hoop ik met hem de dressuur nog iets beter onder de knie te krijgen. Het leuke aan het mennen vind ik wel dat ik het samen kan doen met mijn man. Daarnaast vind ik de combinatie tussen mennen en onder het zadel erg fijn. Met het mennen zie je je hele paard voor je uit lopen, dat is bijzonder. Daarnaast heb je weinig hulpmiddelen en vind ik het ook in de menwereld veel gezelliger dan in de dressuur onder het zadel. Bij de mensport heb je meer het oude verenigingsgevoel.”

Combinatie worden

“Ik mende eerst met een Welsh Cob pony, maar ik merkte dat die op de top van zijn kunnen zat in de wedstrijdsport. Ik wilde met de pony graag recreatief blijven rijden, maar wilde dus een wedstrijdpaard erbij. Ik was al verliefd op de Lipizzaner, aangezien ik vroeger al eens zo’n paard op stal had zien staan. Ik vond Maestoso Remeny via Marktplaats. Mijn man wilde er geen tweede paard bij en deze stond ook nog eens in Noord-Holland. Wij wonen in Limburg, maar uiteindelijk heb ik mijn man kunnen overhalen. We zijn er naartoe gereden om hem uit te proberen. Bij de vorige eigenaren stond hij in tweespan en deden ze er bruiloften en begrafenissen mee. We hebben hem meegenomen naar huis, maar op de stal hoestte hij steeds meer. We moesten dus het stalmanagement aanpassen. We zijn uiteindelijk van pensionstal gewisseld en hij staat nu dag en nacht buiten in een kudde van 25 paarden en is nu gezond. Hij kan slecht tegen op stal staan en daardoor hebben we wel wat vertraging opgelopen. Daarnaast hebben we de tijd genomen om elkaar echt goed te leren kennen. In de mensport moet je elkaar aanvoelen, moet hij op je reageren en samenwerken. Het is geen simpele sport en je hebt alleen je zweep, teugels en stem. Het is belangrijk om goed op elkaar ingespeeld te zijn. Ik vind het dan ook niet vreemd dat we er twee jaar over hebben gedaan om te komen waar we nu zijn.”

Cor van Dee Photowerken

Ontstaan uit nood

“Mijn passie voor het mennen is een beetje ontstaan uit nood. Ik reed namelijk vanaf mijn 7e jaar altijd onder het zadel. Op mijn vijfentwintigste ben ik bevallen van mijn oudste zoon. Ik reed destijds een paard van iemand anders en zes weken na mijn bevalling ging ik alweer paardrijden. Na een zware bevalling ging dat natuurlijk helemaal niet. Ik wilde wel wat met paarden blijven doen en mennen leek me leuk, maar ik kende niemand die dat deed. Dus zocht ik in de gemeentegids naar een menvereniging. Ik belde de secretaris op van de menvereniging in de buurt met de vraag of ik eens mocht komen kijken. Ik mocht met een hele lieve vrouw mee op de koets. We gingen elke zaterdag mennen. Toen ze borstkanker kreeg, heb ik haar pony nog een tijdje uitgebracht op oefenwedstrijdjes. Daarna ben ik het rijden blijven combineren of afwisselen met het mennen. Eerst recreatief en de laatste vijf jaar officieel op wedstrijden. En ik vind het nog steeds geweldig.”

Rhemo van der Putten Fotografie

Bron: Mensport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto’s: Cor van Dee Photowerken, Rhemo van der Putten & Privébezit