Yvonne Haverhoek: “Er ging een nieuwe wereld voor me open”

23 januari 2025, 17:00 Sport

Yvonne Haverhoek viel in 2008 van haar paard, waarbij ze een gebroken rugwervel opliep en blijvende rugklachten overhield. Rijden was voor haar geen optie meer. “Een kennis stelde voor om mijn Appaloosa merrie Twinkie van 1 meter hoog te beleren voor de wagen”, laat ze aan MenSport & Showpaard weten.

“In eerste instantie leek mij het mennen helemaal niets, maar toch ja gezegd om Twinkie te laten beleren. Na 40 jaar onder het zadel te hebben gereden, ging er nu een compleet nieuwe paardenwereld voor mij open. Daarnaast was dit, met een goede bokstoel, voor mij een super mooi alternatief. Ik was altijd fanatiek wedstrijdruiter met mijn Appaloosa paarden. Toen Twinkie beleerd was, ben ik lid geworden van de menvereniging de Haarlemmermeerruiters in Hoofddorp.”

Smaak te pakken

“Uiteindelijk nam ik al snel deel aan meewedstrijden, eerst in het enkelspan. Maar al snel kwam er een tweede menpony bij genaamd Vanaty. Met een tweespan heb je in dit formaat meer power voor de wagen en het is een uitdaging om ze samen te laten werken als één span. Een uitdaging voor mij dus! Na de dressuurwedstrijden, kwam uiteindelijk ook de vaardigheid en mini marathons voorbij. Ik had de smaak goed te pakken en was met regelmaat op wedstrijd te vinden. We kunnen terugzien op mooie resultaten. Zo waren onze hoogtepunten onder andere de derde plaats op het Nederlands Kampioenschap in de SGM klasse 2. Een vierde en zevende plaats in de finale van de Mini Marathon in Nijkerk en de overwinning in de finale met het tweespan van de Mini Marathon Utrecht. Daarnaast zijn we verschillende keren districtskampioen en/of reservekampioen geweest in de SGM en vaardigheid. De deelname aan de Hippiade leverde een vierde en vijfde plaats in de vaardigheid op.”

Yvonne met Chico op dressuurwedstrijd - Foto: Privébezit

Yvonne met Géza en Chico - Foto: Privébezit

Van fokken van paarden naar pony’s

“Ik vind voornamelijk de veelzijdigheid in de sport en de gemoedelijkheid onder elkaar zo geweldig aan deze sport. Toen ik de mogelijkheid kreeg om tweespan te rijden, konden ook mijn man en kinderen mee op de wagen. Dat maakte het wel erg gezellig. Daarbij vind ik overigens alles leuk aan de pony’s en niet alleen de sport, ook gewoon thuis de verzorging, training en de fokkerij. Naast het mennen longeer ik de pony’s veel. Een van mijn hobby’s om te doen is het maken van eigen frontriemen, want er is voor menners weinig keus. Dus besloot ik ze zelf te maken en te verkopen.”

“Daarnaast heb ik 45 jaar lang, samen met mijn vader en man, Appaloosa rijpaarden gefokt. We namen deel aan de keuring van het Nederlands Appaloosa Stamboek en ik bracht ze uit op wedstrijden. Na mijn val van het paard, ben ik dus in de menwereld terecht gekomen en zijn we overgestapt naar het fokken van Appaloosa pony’s. Ik vind het fokken absoluut prachtig en kijk jaarlijks uit naar de veulens. Ook met de pony’s nemen we deel aan de keuring, zo heb ik twee goedgekeurde dekhengsten staan, twee ruinen, drie drachtige merries, twee twenter merries en een jaarling hengst.”

“Twinkie en Vanaty waarmee ik in de sport bezig was, waren echte toppers. Kleine pony’s met een groot hart en zo snel als een raket. Ik herinner mij dat we de grote minimarathon in Utrecht wonnen, want wat gingen we daar snel! Ik koester onze samengestelde wedstrijden enorm, want dat zijn mooie herinneringen. En een weekendje op stap met je pony’s en gezellige mensen, was altijd een feestje. Ook het NK in Driesum Wouterswoude heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ik heb met dit tweespan tot het hoogste niveau gereden en enorm genoten. Na hun sportcarrière zijn zij de fokkerij ingegaan en als kinderpony ingezet. Op dit moment rijd ik meestal met de ruin Chico en hengst Dandy.”

Yvonne met Chico en Dandy - Foto: Privébezit

Alles op zijn tijd

“Er waren nog vele dromen, maar door het ziekbed en overlijden van mijn man iets meer dan een jaar geleden, is er veel veranderd. De pony’s hebben hierdoor lange tijd stilgestaan. Mijn man ging meestal mee naar de lessen en naar de wedstrijden. Zonder hem is het anders, de afgelopen periode ontbrak dan ook de motivatie om deel te nemen aan wedstrijden. De pony’s geven gelukkig de nodige afleiding. Op dinsdagen les ik ook bij mijn oude menvereniging en op vrijdagen bij menvereniging St. Hubertus in Lisse. Daarnaast is mijn plan om dit jaar in te krimpen wat betreft aantal pony’s. Zodra de veulens zijn geboren, ga ik selecteren welke mogen blijven. Dat blijft ontzettend lastig, want elke pony heeft wel wat speciaals. Maar ondertussen blijft de kudde groeien en dat brengt veel werk met zich mee.”

“Ik probeer nu vooral te genieten van mijn pony’s en niets moet. Zo heb ik voor de toekomst mijn hengst Hugo te staan. Deze vierjarige panterbonte hengst is groter dan de rest met zijn 1.20m. Voorlopig mag hij zijn taak als dekhengst verrichten, maar het is de bedoeling dat hij te zijner tijd voor de wagen komt te staan. Ik krijg op dit moment energie van een goede les, een bosrit en wie weet straks ook weer van een dressuurwedstrijd, vaardigheid of mini-marathon. Alles op zijn tijd! Wel heb ik mij ingeschreven voor de Eper Paardenvierdaagse, het is namelijk wel fijn om een doel te hebben waar je naar toe traint.”

Yvonne met dekhengst Hugo - Foto: Privébezit