Marieanne Tolhoek: “Toen ze eenmaal voor de wagen stond, is ze daar nooit meer voor weggegaan”

Once in a lifetime paard

“Mennen kwam pas op latere leeftijd. Ik was gek op trekpaarden en toen ik mijn paard kocht, wilde de verkoper hem beleerd voor de wagen aan mij verkopen. Daar stond hij om bekend. Voor mij hoefde dat niet, want ik zou toch nooit gaan mennen. Ik wilde onder het zadel rijden en deed graag mee aan ringrijden onder de man, daarvoor had ik haar gekocht. Maar ik kende wel iemand die mende met een trekpaard en daar ging ik soms mee op pad als groom. Die wist dat dat ik ook een trekpaard had en moedige mij aan om haar voor de wagen te zetten en dat hebben we dus een keer geprobeerd. Ze kwam ervoor te staan en is daar ook nooit meer weggeweest. We hebben haar zelf beleerd en zo is het balletje gaan rollen. Ik heb zelf een tuig en kar aangeschaft. Dat was wel echt mijn once in a lifetime paard voor de wagen. Eentje met een gouden karakter. Daarbij hebben we ook menig wedstrijd gereden en gewonnen. We deden voornamelijk mee aan Powerhorse competities, dat is een soort samengestelde wedstrijd speciaal voor trekpaarden. Daarnaast deden we regelmatig indoor oefen- en minimarathons. Zo nu en dan deden we een dressuurvaardigheid, maar met dressuur scoorden we niet zo hoog. Vaardigheid kon ze goed.”

Van trekpaard naar Schwarzwälder Fuchs

“Op dit moment is ze 34 jaar. Destijds heb ik haar meegegeven aan een vriendin, want ik merkte dat ze ouder werd. Ze was zich aan het doodlopen voor de kar bij het tweespan van een stalgenootje. Ze kon niet meer, al wilde haar karakter nog zo graag. Het andere paard in het span was een zesjarige, dus die had vele meer conditie. Ik wilde dat haar niet aan doen, maar ik wilde haar ook niet verkopen. Een van mijn vriendinnen wilde haar wel overnemen om lekker te genieten van buitenritjes en mee te doen aan ringrijden. Zo heb ik het opgelost en ze vinden het samen prachtig. Ik heb een nieuw paard en dit keer geen trekpaard, maar een Schwarzwälder Fuchs met mooie, lange manen. Eliv is vier jaar, kan voor de kar en onder het zadel. Zo doen we ringrijden en rijdt er zelfs één keer in de week een tienjarig meisje op. Zelf vinden we het verschrikkelijk leuk om mee te doen aan de marathon en de vaardigheid. Dat gaat mij ook goed af, al zeg ik het zelf. Eliv is super lief en makkelijk, maar wel heel voorwaarts. Onlangs deden we mee aan een wedstrijd waar ik zelf een dom foutje maakte. Verder liep ze super goed en mennen we nu een jaartje. Toen ik haar kocht op driejarig leeftijd heb ik haar eerst zadelmak gemaakt en daarna pas voor de wagen gezet. Onze eerste wedstrijd was een district kampioenschap in de dressuur in Zwarte Waal. De jury was niet zo tevreden, maar ik vond dat ze het keurig deed voor het eerst op een ander terrein. Als je een koudbloed hebt, dan word je toch vaak al een beetje benadeeld.”

Eliv - Foto: Privébezit

Kampioen op de keuring

“Ze stond in het veulenboek en ik wilde graag met haar naar de keuring voor als ik ooit een veulentje wilde fokken. We werden heel onverwachts kampioen op de keuring. Toen kreeg ik te horen dat ik dit en dat moest doen. Dat was dan goed voor haar en mijn naam, want dan kreeg je papieren erbij. Ze moest dan mee doen aan een veldbeproefing en voor haar zesde een veulen krijgen. Ze is nu al een tijdje drachtig en vorige week heb ik haar naar Duitsland gebracht. Daar wordt ze klaargemaakt voor de beproefing. Ze wordt dan beoordeeld en het werkt met een puntensysteem. Uiteindelijk kan ze geselecteerd worden voor staatspremie. Op 29 september wordt ze voorgesteld in de landelijke stoet in Duitsland. Ik ben erg benieuwd, maar stiekem vind ik het ook leuk om het veulentje te bewonderen en haar weer te kunnen oppakken om samengestelde wedstrijden te gaan rijden. In de buurt pakten we zo nu en dan een dressuurvaardigheid mee. Alleen nu zit ik even zonder paard. Ik wil volgend jaar de marathon gaan rijden en gewoon zo veel mogelijk herinneringen met haar maken!”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto’s: Privébezit