Het jaar van Anne Zaayer: “Rouw is voor iedereen verschillend”

Anne vertelt: “De eerste twee weken kwamen er wel 1100 condoleancekaarten binnen en werd ik omringd door een vaste groep mensen. Op een gegeven moment ebt de aandacht echter een beetje weg. Dat is geen aanklacht - er stonden nog regelmatig mensen op de stoep met een pannetje eten of ze stuurden me een berichtje - maar mensen gaan weer verder met hun leven. Dat moet natuurlijk ook, maar vanaf toen sloeg bij mij pas het verdriet toe. Ton heeft gewoon pech gehad; hij viel bij de waterbak van z’n paard. En op zo’n manier dat je denkt: ‘hij staat zo weer op’. Maar niet dus. Rouw is voor iedereen verschillend; ik ben meteen overal heen gegaan. Dat was mijn manier om ermee om te gaan, om daarheen te gaan waar Ton zou zijn geweest.”