Fleur van Empelen: “Samengestelde menwedstrijden zijn de leukste uitdagingen”

“Het begon al vanaf mijn twaalfde. Mijn zus en ik hadden een Shetlander Pukkie en daar moesten we wat mee gaan ondernemen, zodat ze geen grasmaaier werd. Als we er niets mee gingen doen, dan moest ze uiteindelijk weg. Dus nadat ik te groot werd om erop te rijden, hebben we Pukkie met hulp voor de wagen beleerd. Op dat moment ben ik zo’n beetje de sport ingerold. Het ging best snel. Mijn zus reed nog wedstrijden onder het zadel met een grotere pony en ik mende met Pukkie. Ik merkte al snel dat er bij menwedstrijden een hele andere sfeer hangt en iedereen elkaar support. Vijf jaar lang heb ik met Pukkie de dressuurvaardigheid gereden en uiteindelijk waren we ZZ-dressuur en ZZ-vaardigheid. Dan is het uiteindelijk wel een keer uitgespeeld. Gelukkig kreeg Pukkie na haar mencarrière nog met plezier veel bijrijders gehad.”

Van Shetlander naar Welshpony

“Op een van de menwedstijden ben in met Jan in contact gekomen. Daar ben ik op stal gaan helpen, met een vierspan én jonge pony’s zijn er altijd genoeg verschillende pony’s om te trainen en van te leren. Ik studeerde destijds, dus het wedstrijd rijden was een paar jaar niet haalbaar. Alezan was een vaste kracht in Jan zijn wedstrijdspan en een van de pony’s die ik voor de wagen had. Ik moest wennen aan het mennen met hem, want Pukkie kon nogal eigenwijs zijn. Als ze er genoeg had van de wagen vooruitduwen, dan ging ze achteruitlopen en mocht je het zelf doen. Je merkte heel goed wanneer ze iets leuk vond en wanneer niet. Zo liep ze netjes een dressuurproef, maar haalde ze veel meer plezier uit de vaardigheid. Als ze iets eng vond, dan keek ze er even naar of zette ze een stapje op zij. Welshpony’s zijn wat dat betreft overijverig en reageren feller. Dat was ik absoluut niet gewend. We werden steeds meer een combinatie en ik merkte dat het echt gouden pony’s zijn.”

 ”Ik heb alle pony’s ook nog. Pukkie (28) staat nog bij mijn ouders en geniet van een verzorgertje die af en toe nog een bixie proefje rijdt. Pukkie doet dat op stemcommando, dus dat geeft soms een grappig gezicht. Alezan is inmiddels ook 28 en heeft tot zijn 24e internationaal in het span gelopen bij Jan. Alezan geniet nu van zijn pensioen.”  

Fleur en Hands Up - Foto: Gerben Olthof

Shorebrooks HandsUp

“Na Alezan kwam Shorebrooks Hands Up als opvolger, waar ik vanaf 2016 een combinatie mee vorm. Ik was toen in de laatste fase van mijn studie en kreeg meer vrijheid om mijn eigen rooster te maken en ben toen wedstrijden gaan rijden met Hands Up. Ik kwam in het perspectieventeam terecht en heb uiteindelijk een internationale start gemaakt. We zijn als combinatie begonnen in het M dressuur en vaardigheid, uiteindelijk doorgegroeid tot het ZZ. Eind 2017 hebben we in Hengelo voor het eerst een samengestelde wedstrijd geprobeerd. Vanaf dat punt zijn we toen naar de internationale 3* gegaan. Ik had zelf ook nog nooit samengestelde wedstrijden gereden en de pony en groom ook niet. Daar hebben we met z’n allen veel van geleerd, want bij zo’n eerste wedstrijd ben je enthousiast en is de pony fanatiek. Je hebt dan je handen vol en zit er vaak wel ergens een foutje, omdat je de route ook nog niet zo goed weet. Na een paar wedstrijden gaat het dan al vloeiender en dat voelt kicken. Ik heb ook veel gehad aan het perspectieventeam met Ad Aarts en Mark Weusthof, want je rijdt op vreemd terrein en rijdt parcoursen en hindernissen zonder dat het een wedstrijd is. Tijdens corona zijn we toen doorgestroomd naar de internationale wedstrijden, want nationaal waren er geen wedstrijden meer op het M niveau. Dat is goed uitgepakt en enorm gaaf dat we een jaar na de eerste internationale wedstrijd opeens ons 3* debuut mochten maken op het WK in Le Pin.”

“Hands Up is een Welshpony A en ik merk nu wel dat hij met zijn 1,25m aan de max zit op het NK en internationaal. Je mist dan wat massa, wat de rest wel heeft. Ik wil altijd graag het onderste uit de kan halen, maar de pony moet het zelf ook aanbieden zodat het voor iedereen leuk blijft. Hij gaat ar altijd voor, maar je merkt dat je met diepere waterhindernissen of steilere oevers en heuvels tijd verliest. Waar hij vier sprongen over doet, heeft een D-pony maar twee sprongen nodig. Ook kijkt een jury anders naar een kleine pony en een grotere pony. Hij doet het overigens hartstikke leuk en ik heb niets te klagen, maar een opvolger in een maatje groter is wel de toekomst.” 

Fleur samen met Hands Up - Foto: Marie de Ronde

Dressuur is de basis, maar SGW zijn de leukste uitdagingen

“De leukste uitdaging in de mensport vind ik de samengestelde wedstrijden, want daarbij moet je in alle drie onderdelen goed zijn. Je kan niet een steekje laten vallen in een van de onderdelen. De competitie hier is enorm en als tien mensen even goed zijn, dan kom je niet meer in de top vijf terecht als je een foutje maakt. Het is een spel dat je samendoet met je pony en groom. Naast dat het een individuele sport is, is het eigenlijk ook een teamsport met veel gezelligheid. Daarbij blijft dressuur de basis van alles, al heb ik geen rijbak om te oefenen, ik rij alsnog veel dressuurmatig. Als je de basis niet goed voor elkaar hebt, dan kan je andere onderdelen op snelheid vergeten. Alles moet kloppen, dus ook de conditie van mijzelf en de pony, het voer, een goede dierenarts, fysio en hoefsmid. Zelf probeer ik regelmatig de fiets te pakken en ben ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Een goede focus is niet alleen bij de pony, maar ook zeker bij de menner en groom essentieel tijdens de wedstrijden. Welshpony’s zijn overijverig, dus heb ik bij mijn pony twee keer een lactaat meting gedaan om te kijken wanneer hij daadwerkelijk verzuurd. De top is haalbaar, hoewel het dus wel een hele puzzel is waarvan alle stukjes perfect in elkaar moeten passen met een kleinere pony. Die uitdaging maakt het zo leuk.”

Opvolger is een maatje grote met meer power

“Deze zomer is er weer een WK ponymennen toevallig ook in Le Pin waar ik vier jaar geleden ook hee mocht als individuele rijder. Het was zo tof om daaraan mee te mogen doen. Ik hoop het dit jaar ook weer te halen, maar we zien wel waar het schip strandt. De wedstrijden waar ik mijn planning omheen maak, zijn het NK in Harich eind juni en de selectiewedstrijd in Wierden begin augustus. Ik wil ook de toekomstige opvolger van Hands Up verder gaan opleiden, aangezien Hands Up nu zestien is. De opvolger is de zesjarige Nebo Rhydian, een Welsh C-pony die ik zelf onder het zadel heb beleerd en vorig jaar in de zomer voor de wagen is beleerd. Ik heb hem als drieënhalf jarige gekocht, dus hij loopt al eventjes bij mij rond.”

Rhydian - Foto: Privébezit

“Komende jaren ga ik hem rustig verder opleiden en deze zomer mag hij een paar keer met HandsUp mee naar vreemd terrein en wat kleinere wedstrijden.Het is een harde werker en hij vindt veel dingen leuk. Ook merk ik dat hij weer meer massa en power heeft dan een Welsh A pony. Hij heeft zoals meeste Welshpony’s wel nogal een eigen karakter, dus we moeten nog echt een combinatie gaan vormen. Iedere pony is natuurlijk weer anders en we kunnen genoeg van elkaar gaan leren. Ik hoop uiteindelijk dan weer over een paar jaar tijd in de top van Nederland te kunnen meedraaien, maar we gaan niets overhaasten. Ik hoop gewoon dat hij het goed gaat doen en het leuk blijft vinden.”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl
Foto’s: Marie de Ronde, Oniek van Olst, Gerben Olthof en privébezit