“Truus verkopen? Nee, ze blijft!”

Haar man Hans is een echte menner en met hem bracht ze heel wat uren op de wagen door als groom. “Ik vond het geweldig om te helpen met de (na)verzorging, het inspannen van de paarden en erbij te zijn als groom, ook op samengestelde menwedstrijden. Maar zelf zat ik liever óp een paard. Ik zei altijd: ‘Niks voor mij, dat mennen!’, totdat we dus Truus kregen …”

Ook eens sturen

Hans kreeg meer vrije tijd en ze besloten een C-pony’tje te kopen. “Het wedstrijden rijden had hij wel een beetje gezien, dat ging hem eigenlijk net iets te gek. De jongere rijders zijn nu eenmaal sneller. Hij zocht een andere uitdaging. Het idee was dat hij het Welshje – want dat werd het – netjes zou opleiden en dan van de hand zou doen. Ze heeft bij ons nog een (hengst)veulentje gebracht dat verkocht is, en toen was het zover dat ook Truus de stal kon verlaten. Ik vond het eigenlijk zo’n leuk beestje, dat ik er ook eens mee ging sturen. En je begrijpt het al: Truus verkopen was niet meer aan de orde …”

Genieten van de natuur

Rolinda zit nog altijd bijna elke dag te paard. Ze rijdt haar eigen paard en vaak ook dat van haar dochter, die inmiddels moeder geworden is en niet altijd tijd heeft, mede vanwege het melkveebedrijf van haar vriend en haar. Zelf zit Rolinda ook niet stil, met een fulltime baan als teamleider facilitaire dienst. “Alle vrije tijd gaat naar de paarden. Rijden vind ik heerlijk; dressuur, maar ook lekker genieten van de natuur. Je kunt bij ons in Drenthe heel mooi het bos in en de hei op. En nu ga ik dus ook op pad met Truus. Het is zo’n leuk beestje; ik word ontzettend blij van haar!”

Samen op pad

Truus is een palomino van 1.33m, een hele eerlijke en werkwillige pony. “Ze is heel mensgericht en relaxed. In de omgang is ze gemakkelijk en lief, en ik kan haar in m’n eentje inspannen en alleen met haar de weg op en het bos in. Er is hier veel landbouwverkeer, maar ze verdraait geen oor als er een dikke tractor voorbij komt. Ik vind het heerlijk om met haar te rijden en ik weet zeker dat zij ook lol heeft in onze ritten.”

Omschakeling

Ze vindt het mennen wel moeilijk, geeft Rolinda toe. “Bij het rijden, ben je natuurlijk gewend om beenhulpen te geven en die mis je dus bij het mennen. Het is een behoorlijke omschakeling, maar met een brave pony als Truus kan ik mooi studeren. Ze luistert heel goed naar je stem. De rijvereniging waar ik lid van ben, de Börkerruiters in Westerbork, heeft ook een menafdeling. Daar ga ik nu dus wekelijks naar toe met Truus, voor de les van Jan Oosterveld, en neem ik af en toe les bij Rudolf Pestman.”

Eerste wedstrijd

Ruim een maand geleden trok Rolinda de stoute schoenen aan om eens een proefje te gaan rijden toen er een KNHS-wedstrijd was bij haar eigen rijvereniging. “Best spannend, want ik ben geen wedstrijdruiter! Maar het mennen ging best goed en het begon een beetje te kriebelen om het eens te proberen. Ik heb altijd dat wereldje bij het mennen heel leuk gevonden, dat was mede de reden dat ik met mijn man meeging als groom. Iedereen helpt elkaar en wijst elkaar op de meest ideale lijnen tijdens het parcours lopen. Er is altijd een gezellige sfeer, heel anders dan bij de dressuur, waar het ieder voor zich is.”

Minimarathon

Voor een allereerste wedstrijd was Rolinda supertevreden, ze kreeg nét geen winstpunt. “Het smaakte in elk geval naar meer, want ik ben van plan om deze winter wat meer dressuur- en vaardigheidswedstrijden mee te nemen. En wie weet … dan ooit ook eens een (mini-)marathon! Drie keer raden wie er dan mee mag als groom!” (CD)