Herman Lenes: “Ik heb al ontzettend veel mooie herinneringen gemaakt”

9 november 2023, 18:26 Algemeen

Herman Lenes (80) vond paarden zijn hele leven al mooie dieren, maar toen hij zijn boerderij had, was er te weinig tijd en geld voor. Toen hij bijna zestig jaar was, kocht hij zijn Haflinger. “Het leek mij mooi om een paardje voor een boerenkar te hebben voor wat kleine hand en span diensten op de boerderij.” Hij had nooit gedacht dat het mennen zo’n grote rol in zijn leven ging spelen.

Lola

“Toen ik een Haflinger zag lopen, wist ik direct dat dat het perfecte paardje voor mij is. Ze hebben een mooie kleur en prachtige witte manen. Ik kocht een driejarige, drachtige merrie in 2002. Dat was Lola met die merrie is het allemaal begonnen. Ik heb zelfs nog vijf veulens met haar gefokt. Op dit moment twintig jaar later, heb ik nog steeds drie nakomelingen van Lola rondlopen. Ook deze merries hebben veulens bij mij gehad, maar die zijn in de loop der jaren weer verkocht. Lola heb ik destijds op vierjarige leeftijd beleerd. Ze heeft alleen nooit voor een boerenwagen gestaan. Dat was wel een droom, maar helaas is het er nooit van gekomen. We hebben ons wel aangemeld bij de menclub in Joure en zijn toen ook aan onderlinge wedstrijdjes mee gaan doen.”

“De twee oudste dochters van Lola, namelijk Lisa (20) en Aukje (19) ook beleerd. Daarnaast zijn ze naar de Haflingers keuringen geweest en hebben ze meegereden op de demonstratiewedstrijden tijdens de keuring. We zijn lid van de aangespannen Haflinger club en ook hier hebben we meegedaan aan wedstrijdjes. In eerste instantie alleen enkelspan met Lola en later in het dubbelspan met Lisa en Aukje. De aangespannen Haflinger organiseerde toen al geregeld tochten door de bossen en dorpen van Nederland. Hier konden wij altijd erg van genieten, zelfs zo ontzettend veel dat we namens aangespannen Haflinger vanuit Vegelinsoord een paar keer een tocht hebben georganiseerd.”

Herman met Lisa en Aukje

Tochten, vakantie en ponykamp

“Aukje en Lisa zijn altijd mijn hoofdspan geweest. Maar ik heb nog een dochter van Lola, namelijk Els (15). Zo nu en dan wisselen zij elkaar af en toe af, zodat ik altijd dubbelspan kan mennen. Dat vind ik prachtig en heeft wat meer reuring dan enkelspan. Op die manier houden de paarden het ook beter vol bij een lange tocht. Met Aukje en Lisa heb ik ook wel marathonwedstrijden gereden, dat vonden ze geweldig. Ze werden dan heet en dat merkte je weken na de tijd nog steeds als je tochten ging rijden. Ook heb ik jaren met een van mijn kleindochters ringsteekwedstrijden gereden, dat was een hele mooie bezigheid. Maar na de coronatijd zijn we ermee gestopt, want het werd voor mij te intensief. We hebben zo veel mooie en leuke dingen gedaan en gingen zelfs jaarlijks met de paarden op vakantie naar Drenthe en naar de paarden vierdaagse in Zorgvliet. Dit jaar waren we daar voor de tiende keer op rij.”

“De paarden hebben een goede conditie. In Dwingeloo hebben we een paar keer meegereden en ook op de Veluwe in Epe zijn we eens geweest. Naast dat ik ze mee neem, gaan de Haflingers ook jaarlijks mee op ponykamp van mijn kleinkinderen en een meisje uit de buurt. Mijn kleindochter heeft Aukje mee als begeleidingspaard. Zij is namelijk een betrouwbare merrie die nergens voor opkijkt. Ideaal dus om de groep te leiden en Els gaat mee met een meisje uit de buurt. Els heeft afgelopen jaar meegelopen in de spokentocht als spook om de kinderen te laten schrikken. Dat vond ze geweldig en niets is te gek voor ze.”

Els en Aukje

Mooie herinneringen

“De afgelopen vier jaar hebben we precies 100 ritten gereden van in totaal 2549 kilometer. We rijden vaak een rondje door de omgeving van Vegelinsoord of we zijn in de bossen van Gaasterland, Drents-Friese Wold, Kuinderbos of Oranjewoud te vinden. Voor de toekomst hoop ik dat de gezondheid van mijn paarden en die van mijzelf het nog een tijd kunnen volhouden om hele mooie ritten te mogen maken. Vooral het gebruik van de spartelvijver in het Drents-Friese Wold is fantastisch, daar genieten we allemaal van. Ik ben trots op de Haflingers, want het zijn echte werkpaarden die het altijd voor je doen en nooit opgeven. Hun karakters zijn soms wat wispelturig en in de afgelopen jaren hebben we wel eens een klein ongemakje gehad, maar dat hoort erbij. We hebben in deze ruim twintig jaar ontzettend veel mooie herinneringen gemaakt. Ik had nooit gedacht dat de mensport zo’n groot deel uit zou gaan maken van mijn leven. Dit allemaal dankzij de Haflingers en iedereen die mij de afgelopen heeft aangemoedigd en gestimuleerd. Daar ben ik dankbaar voor!”