Melissa van der Velden: “We maken heel wat mee”

26 oktober 2023, 10:16 Algemeen

Melissa van der Velden kwam als zestienjarige in aanraking met het mennen met haar harddraver pony. Toch maakte ze daarna de overstap naar de KWPN’ers om onder het zadel dressuur te rijden. Maar ook het mennen begon weer te kriebelen toen ze voor een hengstenhouderij met Haflinger ging rijden, zag ze dat die ook aangespannen liepen. “We zijn veel mee geweest en hebben het mennen weer opgepakt.”

Van enkelspan naar tweespan

Melissa haar beste vriendin destijds had haar Fjord voor de wagen beleerd en aangezien haar harddraverspony van de renbaan afkwam, moest zij dat ook wel kunnen, dacht ze. “Ik heb toen een tuig en karretje gekocht en zo is het begonnen. Met deze pony heb ik kinderfeestjes georganiseerd en zelfs een keer sinterklaas naar een school gebracht. Uiteindelijk heb ik die pony verkocht en ben ik met een KWPN’er gaan rijden. Drie jaar geleden kwamen we dus in aanraking met de Haflingers op de hengstenhouderij. Die ben ik onder het zadel gaan rijden, maar ze liepen ook aangespannen. Toen onze eigen Haflinger merrie (21) het rijden fysiek niet meer aankon, zijn we haar gaan beleren. Ze is altijd fokmerrie geweest en wij vonden het zelf ook wel weer leuk om te gaan mennen. We hebben opnieuw de spullen gekocht en beleerd voor de wagen. Eerst heel veel geoefend tot ze het braaf deed en toen ervoor gezet. Inmiddels hebben we ook onze tweede Haflinger, een zevenjarige ruin. Ook hem hebben we beleerd. Eerste liepen ze beide enkelspan, maar het kriebelt dan toch om er een tweespan van te maken. Dat hebben we gedaan.”

“We hebben ook nog een vierjarige Welshpony die nu voor de wagen staat en drachtig is. In de toekomst hopen we ook daarvan een tweespan te kunnen maken. De ruin en Welsh lopen beide ook onder het zadel. We mennen recreatief in het bos en vooral in de zomer. In de winter is het afhankelijk van het weer. Onze stal zit middenin het bos, dus dat is wel fijn. Zelf vind ik het leukste dat je ook anderen kunt meenemen die niets met paardrijden hebben, zoals mijn ouders, de ouders van mijn vrouw en broers en zussen. Zij zien dan met eigen ogen waarom wij het zo leuk vinden. We doen heel veel leuke dingen, zo gaan we in de zomer ook wel met de pony’s te zwemmen en zijn we door de Mc drive heengegaan met het tweespan. De Welshpony mennen we ook bitloos mee, dat is erg leuk.”

Foto: Privébezit

Had zo moeten zijn

“Het hoogtepunt van deze zomer was de trouwerij van mij en mijn vrouw op 1 juli. Ons tweespan Haflingers heeft ons toen naar de locatie gebracht, dat was prachtig. Maar we maken ook genoeg spannende dingen mee. Toen we onze Haflinger merrie voor het eerst voor de wagen hadden, ging het heel goed. Alleen toen we bijna thuis waren, ging ze schudden met haar hoofd en ze schudde zo het hoofdstel af. Ze begon te rennen, dus dat was wel spannend. Met de rem op de koets konden we haar weer tot stilstand brengen en het hoofdstel om doen. Onze ruin heeft al eens geprobeerd over een hekje te springen met koets en al, dus we maken soms nog wel wat mee. Maar het verhaal van onze ruin is sowieso bijzonder. Ik had hem als twee en een halfjarige gekocht en rustig aan beleerd onder het zadel. Voor mijn gevoel mist hij de wauw factor, dus heb ik hem als vierjarige verkocht. Ik verloor hem uit het oog totdat ik twee jaar geleden een mailtje kreeg van een meisje uit Duitsland. Zij vroeg of ik de pony kende, waarom ik hem destijds had verkocht en of hem iets mankeerde. Hij was namelijk onhandelbaar. Er viel niet op te rijden, dan lag je er binnen no time weer af. Je kon hem niet eens meenemen te wandelen of even poetsen. Dat klonk niet als de pony die ik destijds had. Ik ben toen gaan uitzoeken wat er is gebeurd via de paardendetective op FB. Het bleek dat hij binnen anderhalf jaar acht eigenaren had gehad, waarbij hij dit allemaal deed. Het meisje in Duitsland wilde hem terugbrengen naar de handelaar, maar ik wist dat het dan niet goed zou komen. Ik ben hem gelijk in het weekend gaan halen en ik dacht eerst die moet een maand op rust, dan kijken we daarna wel of we er nog iets mee kunnen. Een dag later keek ik naar hem en het was dezelfde pony zoals hem ook had verkocht. Ik heb hem opgezadeld en ben het bos in gegaan. Er was niets aan de hand. In de tussentijd is hij voor de koets beleerd, doe ik eventing met hem en kunnen er kleine kindjes op rijden. Het is een wereldpony met een bijzonder verhaal. Het moest zou zijn dat hij bij mij hoort.”

Foto: Nikki de Kerf