Jan en Willy: “Genoeg passie en ambitie voor ons in het mennen”

Passie en angst

“Ik zag een paard met koets door het dorp rijden toen ik nog in Goeree-Overflakkee woonde. Er zat en koppel in de antieke koets en zij waren vijftig jaar getrouwd. Daarom werden ze verrast met een ritje in de koets, dat was prachtig om te zien. De volgende dag ben ik naar het bruidspaar toegegaan om te vragen waar de koets vandaan kwam. Mijn ouders waren ook bijna vijftig jaar getrouwd, dus leek mij dit een zeer gepaste verrassing voor ze. Ik kreeg de naam en adres van de koetsier en ben ik gaan vragen of dit mogelijk was. Dat was het zeker en hij wilde mijn ouders wel rondrijden, maar we moesten dan zelf het tuig poetsen. Toen is de passie ontstaan. Ik mocht later vaak mee met het mennen en mocht dan zelf ook het paard besturen. Dat vond ik geweldig. Ik besloot na een poosje mijn koetsiersbewijs te halen voor enkelspan en dubbelspan, want ik kon niet wachten om zelf aan de slag te gaan. Ik had een Fjord gekocht met koets en tuig. Alleen ik had nog niet heel veel ervaring en dat voelde de Fjord aan, want hij ging er vandoor met mij. Na een paar weken pakte ik het weer op en alles ging goed totdat we honden tegen kwamen. Hij ging rechtsomkeert voordat ik er erg in had, met als gevolg dat we in de sloot belanden. Het paard stond daarna rustig gras te eten, maar ik werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Alles was bont en blauw en ik had ernstige breuken in mijn arm. Dat was het einde van het mennen, want de angst zat er goed in en ik heb maanden moeten revalideren.”

Begin is gemaakt

“Toch begon het stiekem wel weer te kriebelen na een tijdje. Ik ben toen naar iemand bij ons in de buurt gegaan. Hij had namelijk een wit Welshje voor de wagen. Ik heb mijn verhaal gedaan en hij spoorde mij aan om toch weer te beginnen. Dus langzaam aan het mennen weer opgepakt en mijn man fietste er dan naast en dat ging super. Na een jaartje besloot de desbetreffende persoon de pony te verkopen en ik mocht als eerste bieden. Ik heb de pony dus gekocht en inmiddels wonen we in Halsteren en is de pony meegegaan. Ik heb veel plezier van de Welsh gehad. Zo kwamen we toch weer wat in de menwereld terecht en kreeg ik ook enkele aanvragen. Er was een jongen die was licht gehandicapt en mende graag met de Haflinger, dus hadden ze mij gevraagd of ik hem wilde helpen. Hij genoot ontzettend van de ritten totdat het paard helaas overleed. Ook had ik een kennis die had erge COPD en kon niet meer voor haar Shetlanders zorgen. Ik werd gevraagd om ze over te nemen met de deal dat we dan samen zouden mennen. We hebben het jaren gezellig gehad totdat je merkte dat de pony’s ouder werden en niet meer wilden lopen. Nu staan ze heerlijk in de wei en ging ik op zoek naar een andere pony. Want we hadden inmiddels onze Fjord ook verkocht een aan goede, ervaren menner.”

Nieuwe uitdaging

“In Diessen stond een Welsh Hackney te koop. Daar ben ik een paar keer mee wezen rijden, ze was erg voorwaarts, maar heerlijk om mee te mennen. We hebben haar gekocht en ze ging mee naar de menclub of een rit op de Veluwe in Drenthe. Maar mevrouw liep soms overal doorheen, want ze had veel pit en energie. Zelfs de meninstructeur had er moeite mee. Het was niet leuk meer, want ze liep dan heel fijn en opeens uit het niets deed ze dan een sprong op zij en lagen we in het prikkeldraad of in de sloot. Dat was ook niet echt een goede match. Een doktersechtpaar van de menclub vroeg of wij hun Fries wilden rijden als ze op vakantie waren. Dat werd dus weer een nieuwe uitdaging. We maakten prachtige ritten en vonden het schitterend, want het klikte goed. Nu moesten we zelf nog op zoek naar iets leuks voor ons. We zagen op Facebook dat er een tweespan Shetten te koop stonden in Nijkerk wegens omstandigheden. Mijn man spoorde mij aan om te gaan kijken. Kijken kan altijd, maar of we echt iets gaan kopen is een tweede natuurlijk. Maar van kijken komt kopen zeggen ze en dat is wel een beetje waar. We zijn wezen rijden en wat was het een fijn span. De ene pony was drie jaar en de andere zes. De oudste van de twee had al marathon gelopen en de andere was nog niet helemaal beleerd. Maar dat merkte ik niets van tijdens het proberen. En toen waren ze opeens echt van ons.”

Altijd bezig

“We namen lessen en hebben ook zelf veel geoefend. Een van de dagen was het prachtig weer, dus wilden we nog een ritje maken in de vroege avond na het eten. We kwamen daar aan en dachten dat er een hond bij de paardjes liep, zo leek het tenminste. Niets was minder waar, want toen we daar aankwamen bleek het een veulentje te zijn. Het was een hengstenveulen van Freule. De fokker had de merrie verkocht, omdat ze niet drachtig kon worden. Ze was dus waarschijnlijk net drachtig toen wij haar kochten in december, want in juni stond het veulen er. We besloten om het hengstenveulen te houden en hebben hem Rico genoemd. Ik had al een paar keer eerder tegen mijn man gezegd dat ik vond dat Freule zo dik werd, maar verder hebben we niets gemerkt. De avond voor de geboorte had ze nog een rit van 25 kilometer gelopen. We hebben Rico inmiddels gecastreerd en hij loopt in het enkelspan. We zijn lid van de Wouwse Aanspanning Menners & Ruiters, dus we rijden minimaal twee ritten in de maand mee op een zaterdag. Ook rijden we twee keer per jaar in Etten-Leur bij de Pannenhoef, dat zijn geweldige ritten. Tussendoor zijn we nog gastrijder bij Glijen en Rijen, waarbij we dwars door Delft gaan. Echt schitterend! We hebben vaste dagen in het jaar dat we naar het bejaardentehuis gaan met de pony’s. Die lopen dan in de binnentuin, zodat mensen ze kunnen borstelen of aaien. Twee weken geleden was het de dag van het Zeeuwse paard, waarbij allerlei rassen waren en wij een demonstratie gaven over het Shetlander stamboek. We doen letterlijk alles, want nog niet zo lang geleden reden we ook mee in de avond route in Ouddorp met vijftien aanspanningen. Alles was in het oranje en erg feestelijk, alle ritten beginnen altijd met koffie en wat lekkers.”

Passie en ambitie

“We nemen ook vaak onze pup mee op de wagen, die vindt het fantastisch. Onze oudere hond blijft liever thuis. Wat we verder nog doen? We hebben een oude vader van een kennis rond gereden langs zijn ouderlijk huis en werkplek. Voor de Evangelisatie rijden we kinderen rond in Bergen op Zoom, daar is veel animo voor. Of er staat een wedstrijdje op het programma. Dus passie en ambitie genoeg en mijn man is mijn vaste groom. We zijn erg op elkaar ingesteld en dat is fijn. We gaan samen met de pony’s een midweek naar Drenthe in Wateren bij de Alberthoeve. We hopen dat we de komende jaren nog mogen blijven genieten van onze hobby.”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto: Privébezit