Hanneke van der Heiden: “Pony Destiny heeft met een spandoek naar ons lopen zwaaien”

Menpony ter beschikking

“Ik had mijn eigen paard op de manege, maar een aantal vrienden van ons menden. Mijn man vond dat ook erg leuk. Hij reed op zondag in de les mee onder het zadel, maar had meer plezier in het mennen. Hij ging graag met de jongens mee naar het strand. Op de stal van vrienden waar ik na de dood van mijn paard een lieve merrie reed, stond destijds ook een Shetlander genaamd Brammetje. Hij was tuigmak, maar te klein gebleven, dus het gezin deed er niets mee. Wij kregen Bram ter beschikking om met hem te leren mennen inclusief de lattenwagen en tuig. Bas nam op dat moment menles en was al snel geslaagd voor zijn menbewijs. Hij deed mee aan een oefenmarathon, alleen het probleem was dat er geen rem was op de wagen. Bram vond het zo leuk dat hij stond te bokken steigeren voordat het fluitje te horen was. Dat resulteerde in een eerste plaats, dus hup een startkaart aangevraagd en een karretje met tuig gekocht. Toen gingen we verhuizen van Zuid-Holland naar Groningen, maar we wilden toch graag mijn verzorg- en rijpaard en Bram meenemen. Dat mocht en zodoende kwamen ze beide mee.”

Bram

“Ik had zelf last van mijn lijf en mijn rijpaard was ook op leeftijd, dus schoot het rijden er vaak bij in. Helaas had ook Bram problemen. Hij had last van PPID en dus last van insulineresistentie. Elke dag wat beweging was goed voor hem, maar dat lukte mijn man niet om te doen. Dus heb ik de taak op mij genomen. Gelukkig kon in hem goed alleen inspannen en een buitenritje met hem maken door het bos. Hij was hengst, maar wel super lief en je kon er zelfs kinderen mee op pad sturen. Een doerakje die uitbrak en graag je aandacht wilde. Hij zette ons zeker voor uitdagingen, maar niet op een slechte manier. Helaas kwam er al snel een einde aan het leven van Bram, dat was erg zuur. Kort na Bram zijn overlijden kregen we bericht van de vorige eigenaar dat er een pony te koop stond. Op dat moment denk je daar niet aan, maar na enkele maanden begint het toch te knagen. Op zoek naar een nieuwe pony. De dierenarts wist er nog wel een, maar die bleek voor ons te duur. Het was geen bijzondere pony en we zaten zelf midden in de verbouwing en daarbij kosten alle medicijnen voor Bram ook veel geld. Toen stuurde ik de vorige eigenaar die mij de advertentie had doorgestuurd een berichtje met de vraag of dezelfde pony nog te koop stond. Ze stuurde de advertentie opnieuw door van de pony Claire. Het was alleen totaal niet wat wij zochten.”

Bram - Foto: Privébezit

Met spandoek staan zwaaien

“We wilden graag een pony tot 1.20m, max acht jaar oud, braaf en tuigmak. Elke keer als we zochten naar een pony, kwam Welshpony Claire naar boven. Zij was anderhalf jaar en kon nog niets. Nadat we haar elke keer zagen, hebben we toch maar gebeld. De eigenaar had Claire gekocht voor de kleindochter, omdat die dichterbij kwam te wonen. Helaas ging dat uiteindelijk niet door en moest de pony dus verkocht worden. Zo reden wij op een zaterdagochtend van Groningen naar Sint-Maartensdijk. We zagen haar en ik stapte op haar af. Ze legde gelijk haar neus in mijn nek en zo hebben we tien minuten gestaan. Dat voelde zo bijzonder. Sindsdien zeg ik altijd dat ze vier maanden lang met een spandoek naar ons heeft lopen zwaaien om te zeggen dat ze bij ons hoort. Het voelt een beetje als mijn pony. Haar vorige eigenaar noemde haar Stella. Haar officiële naam is Sitsingen Claires Destiny en bij ons heet ze Destiny. Ze is een vosje met drie hoge, witte benen, een brede sneb en een roze neus. Ze heeft ook nog een witte vlek onder de buik. Het is echt een prinsesje en daar kan ik vaak om lachen. Mijn meninstructeur heeft mij geholpen met het tuigmak maken en de wagen erachter te zetten. Dat ging goed.”

Geen held

“Ik was zeker geen held wat betreft het mennen. Ik was gewend om op een paard te zitten en op die manier de controle te hebben. Ik had het gevoel dat ik geen controle had als ik erachter zat. Mijn instructeur had er alle vertrouwen in dat dat wel goed moest komen. En dat was zeker waar, want inmiddels zijn we L-dressuur met 15 winstpunten. Ik ben wel echt een dressuurmuts. Ik heb vaardigheid geprobeerd, maar vaak rij ik toch verkeerd na poort vier. Mijn man Bas reed voorheen met Bram ook wedstrijden, maar werd daar altijd heel nerveus van. Zelfs zo nerveus dat hij twee dagen ervoor al beroerd was en hoofdpijn had. Uiteindelijk is hij wel Z geworden met de pony. Dat heeft hij toch wel even gedaan. Nu zijn wij aan de beurt, maar ik vind het ook heerlijk om door de bossen te crossen. In het weekend rijdt Bas ook een rondje en sta ik vaak achterop. Hij vindt het ook erg leuk om mee te gaan op wedstrijd als groom. We zijn dan ook op elkaar afgestemd qua kleuren. Als ik groen of blauw draag, dan hij ook. Soms vragen mensen wel eens of hij de jury is, omdat hij er zo netjes uit ziet. De meeste mensen lopen niet meer in nette kleding, dus dan spring je er al snel uit. Dit weekend hadden we het Groninger kampioenschap, maar ik heb mij teruggetrokken in verband met wat worstelingen tussen mij en mijn pony. Zo wil ze niet stilstaan met groeten en gaat ze niet achterwaarts. Dan heb je op een kampioenschap niets te zoeken. Ik ben wel zo fanatiek dat ik wil rijden voor een plaatsing.”

Foto: Freerk Boskers

Ontspannen

“De mensport wereld is wat betreft mentaliteit heel anders. Als er iets kapot is, dan staan er tien menners voor je klaar om je een reserveonderdeel te geven. Alles is voor elkaar en door elkaar. Dat maakt het veel gemoedelijker met een gezellige sfeer. Ik wil uiteindelijk graag in de Z terechtkomen, maar daar hebben we alle tijd voor. Ook zou ik het gaaf vinden om een keer op Ermelo te starten en kampioen te worden, alleen daarvoor moeten we nog beter ons best doen. Het allerliefste hoop ik dat Destiny heel oud mag worden en gezond blijft. Naast Destiny hebben we nog gezelschapsshetlander Willempje van drie jaar jong. Hij mag gelukkig zijn bij ons en doen wat hij wil. Hij is ontzettend klein, dus voor de wagen kan hij niet en hij heeft ook slechte ogen. Maar dat maakt voor ons niet uit. Ook vind ik het fijn dat je op latere leeftijd ook heerlijk kan mennen. Ik heb last van fibromyalgie, dus rijden onder het zadel op een slechte of koude dag ging niet. Met mennen kan ik heerlijk ontspannen rijden, genieten van de omgeving en gezellig iemand meenemen.”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl

Foto’s: Freerk Boskers & privébezit