Daphne Diebrink: “Ik zou nooit meer gaan mennen”

“Kort daarna heb ik met knikkende knieën mijn examen gedaan en gehaald, om daarna nooit meer op een wagen te stappen. Ik was er eigenlijk wel klaar mee en had er echt een angst voor ontwikkeld. Daarnaast had ik geen geschikt paard om mee te mennen. Ik was echt een dressuurruiter en heb daarna mijn focus op het rijden onder het zadel gelegd. Paarden zijn al zo lang als ik mij herinner een grote liefde, terwijl ik helemaal niet uit een paarden familie kom. Mijn moeder heeft zelfs gezegd dat ze gehoopt had dat het fase was. Maar inmiddels ben ik in bezit van drie eigen paarden en jurylid t/m M2, dus kan ik wel zeggen dat die fase nooit meer over is gegaan.”

Drastische verandering 

“Drieënhalf jaar geleden veranderde mijn leven heel drastisch. Ik werd ziek. Na het halen van mijn tweede corona vaccinatie belandde ik in het ziekenhuis met een forse astma aanval. Ook nu ben ik net weer thuis van inmiddels mijn zesentwintigste ziekenhuisopname. De astma die ik al vijftien jaar heb en de eerste jaren nooit last van had, is veranderd in zeer instabiel astma. Ik zit inmiddels afgekeurd thuis en door stevig medicatiegebruik is mijn fysieke toestand dusdanig veranderd dat ik niet meer kan rijden onder het zadel. En wat moet je dan met drie paarden? Na verloop van tijd kwam dat logeren en kijken hoe mijn paarden door andere mensen werden gereden, intens mijn neus uit. Van super fanatieke paardenliefhebber zat ik opeens aan de zijlijn mee te kijken. “

“Op stal hebben we nog een klein aantal andere menners en zij zagen ook dat dit niet de manier was waar ik heel gelukkig van werd. Dus hebben ze diverse keren gezegd: ‘zet nu eens je meest makkelijke paard voor de wagen’. Maar met mijn mengeschiedenis heb ik heel lang heel hard de hakken in het zand gezet. Ik ging dat nooit meer doen! Maar toen ik wéér in het ziekenhuis lag en dacht, hoe ga ik die paarden fatsoenlijk in beweging houden, heb ik mijzelf een keuze gegeven. Of de paarden moesten weg of ik moest een goed alternatief vinden. En al snel zei mijn man: ‘waarom laten we Ali niet voor de wagen beleren. Die is zo makkelijk, dat beleren zal vast niet lang duren’.”

“Op tien minuten van onze stal vandaan ligt stal Hulkesteijn van Wito Mink, daar ben ik welgeteld vier keer heen gereden met Ali. Het beleren ging zo makkelijk, het was inspannen en gaan. Daarna ben ik op stal waar wij onze paarden hebben staan, zelf aan de slag gegaan. Een jaar later hebben we Odin laten beleren door Radboud Kulsdom, Odin hadden we namelijk destijds bij Radboud en Natasja gekocht en we hadden nog steeds contact met ze. Ook dat ging zo makkelijk dat we een jaar erop Elena hebben gebracht om te laten beleren. Zo hebben we nu ineens drie menpaarden te staan. Alejandro, roepnaam Ali, is een veertienjarige bruinbonte barok Pinto ruin. Hij loopt Z1 dressuur onder het zadel en is M dressuur startgerechtigd in het mennen. Ali heeft 50 procent Fries bloed en 50 procent springbloed. Odin (Hette 481 x Olgert 445), officieel Goliath van Benninger, is een zevenjarige Friese ruin. Hij loop L1 dressuur onder het zadel en is L dressuur startgerechtigd in het mennen. Gribel Navi, roepnaam Elena, is een zwarte negenjarige barok Pinto merrie en nog niet actief inde sport.”

Feestje om met ze te werken

“Nu ik vrijwel geheel over mijn angst heen ben en meerdere keren per week de paarden voor de wagen heb lopen, merk ik pas hoe uitdagend het is om de paarden op de juiste manier te trainen. Ik doe momenteel alleen dressuur voor de wagen. In principe heeft alles hetzelfde doel als onder het zadel, zo samenwerken met je paard zodat ze met het beste lichaamsgebruik voor de wagen lopen. Wat ik ook echt heel leuk vind, is dat ik drie compleet verschillende paarden heb. Dus ik moet voor ieder paard een individueel plan van aanpak moet maken. Wat bij de ene wel werkt, werkt bij de andere niet. Nu moet ik wel zeggen dat ze alle drie heel graag willen werken, en dat ik nog nooit de training met een vervelend gevoel heb afgesloten. Het is een feestje om. Met deze paarden te werken.”

“Ik ben sinds ruim een jaar actief tussen de witte hekjes met Ali en Odin. Elena is pas net terug van het beleren, dus die heb ik nog niet meegehad. De eerste wedstrijd ooit met Ali was destijds niet zo’n succes. De punten waren dramatisch, maar daarna hebben we na zes proeven ruim de B uit gereden en ook de L precies hetzelfde. Helaas staat hij nu met een lichte blessure, maar zijn M debuut zit er binnenkort aan te komen. Odin deed er nog een schepje bovenop, we werden samen afgelopen februari Indoor Kampioen in de klasse B van district West. En hij heeft pasgeleden et zijn L debuut vijf winstpunten binnen geharkt. Elena gaat binnenkort voor het eerst mee, dus ik ben heel benieuwd hoe zij het gaat doen. Naast het trainen en wedstrijden rijden, vind ik het ook heel fijn om lekker naar buiten te gaan en een bosrit te maken en dan gaan de honden ook mee.”

Toekomstplannen en dromen

“Voor Ali is het mijn droom dat we Z kunnen worden in het mennen. Dan heeft hij een dubbel sportpredicaat. Ik heb hem al vanaf veulen en zijn opleiding helemaal zelf gedaan. Daarnaast zou ik het geweldig vinden om op de Hippiade te rijden met een van mijn paarden. Ik heb mijn paarden zelf opgeleid, dus dan is dat ook echt het resultaat van mijn werk. De Nederlandse Kampioenschappen zijn dan wel echt een droom. In de toekomst ligt het rijden van vaardigheid en mendurance ook op de planning en ben ik mij daarop aan het oriënteren. Maar het grootste plan is gewoon onwijs blijven genieten van mijn paarden. Ik hoop dat ik uiteindelijk wat betreft gezondheid in rustiger vaarwater kom, zodat ik ook weer eens onder het zadel kan gaan rijden. Mennen is leuk, maar stiekem blijft het rijden onder het zadel het grootste deel van mijn paardensporthart in beslag nemen.”

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl