Dewi Franken: “Ik gun Bas zijn buitenritje”

“Vanaf jongs af aan heb ik altijd al geroepen dat ik een Shetlander wilde, maar niemand snapte mij echt. ‘Met een Shetlander kan je toch niets’, kreeg ik dan te horen. Toch is het altijd blijven knagen en heb ik echt en zwak voor Shetjes. Mijn moeder had een Haflinger die we verhuisden naar een manege toen ik twaalf was. Op die manier kon ik vanuit school gemakkelijk naar de manege toe om rijlessen te nemen. Drie jaar later kwam pony Bas daar samen met zijn moeder als manegepony. Bas was nog niet braaf genoeg om in de lessen mee te rijden, dus mocht ik hem verzorgen voor een tijdje tot hij in de lessen mee kon doen. Daarna pakte ik het rijden op met een verzorg Fjord en sprong ik af en toe met de Haflinger van mijn moeder. Toen Corona uitbrak, ging de manege dicht en ging ik samen met en groepje meiden op stal zorgen dat alle manegepaarden alsnog genoeg beweging kregen.”

Bas - Foto: Privébezit

Bas overkopen

“Het begon met het longeren van Bas en ik was weer gelijk op slag verliefd op hem. Na overleg met mijn ouders mocht ik Bas gaan leasen. Ik vond het geweldig en hij voelde echt als ‘mijn pony’. Ik zag hem steeds meer opknappen en spieren ontwikkelen. Ik leerde hem nieuwe dingen naarmate we meer gingen samenwerken. Helaas overleed twee maanden later een vriendinnetje van mij en was haar uitvaart op stal met een stoet van paarden langs de weg, waar ik ook met Bas heb gestaan. Toen wist ik het zeker, deze pony hoort bij mij. Toen de manege te koop kwam te staan, was er geen twijfel meer over mogelijk. Ik moest mijn ouders overtuigen om Bas te kopen en de eigenaar van Bas overtuigen om hem te verkopen. Dat is gelukt en ik mocht Bas overnemen zodra de manege verkocht was. Helaas moest dat nog iets langer uitgesteld worden, omdat er een droes uitbraak was. Ik mocht gelukkig wel elke dag naar hem als ik de strenge hygiëne regels hanteerde. Sinds september 2020 is Bas van mij.”

“Ik was dolgelukkig, maar ik wist ook dat we een lange weg te gaan hadden. Door de quarantaine van drie maand waren zijn spieren zo slap dat we eerst met een schema alles opnieuw moesten opbouwen. Maar tot onze verbazing ging dat super goed en konden we steeds meer gaan doen. Zo werd hij twee keer per week gerede door een verzorgertje die hem op de manege ook reed, leerde hij springen, deden we aan dubbele lijnen en naast de fiets lopen. Ik had op dit moment mijn sulky al, maar door de droes stond alles eerst op een laag pitje. Toen we naar een nieuwe stal verhuisden heb ik dat weer verder opgepakt en begin 2024 beleerd voor de wagen. Het beleren ging in het begin moeizaam, hij vond de sulky gek en wilde vluchten. We hebben het ook met een vierwieler geprobeerd en dag ging goed. Binnen een maand konden we al zonder instructeur erbij de dijk op. Hij was zo braaf.”

Foto: Privébezit

Tegenslag

“Maar er volgde opnieuw een tegenslag, want na het eerste, volledige rondje polder is Bas ziek geworden. Daarna hebben we hem nog niet weer voor de wagen gehad, want hij werd plots hoefbevangen. Toen hij ook nog koliek kreeg, hebben we hem naar de kliniek in Utrecht gebracht. Daar heeft hij twee weken gestaan en kwam eruit dat Bas insuline resistentie had en daardoor hoefbevangen is geworden met een forse hoefkanteling. Het was nog niet eens zeker of hij het zou halen, dus toen hij ook nog bloedvervetting (hyperlipemie) kreeg door de medicijnen, dacht ik echt dat dat het einde was. Maar Bas is een sterke pony en hij gaf niet zomaar op. Sinds oktober zijn we bezig met revalideren en kregen we deze maand in de kliniek te horen dat we niet meer terug hoefden te komen. Dat is super fijn nieuws en we gaan nu langzaam alles weer oppakken en hopelijk kan hij deze zomer weer voor de wagen. We gaan rustig aan kijken wat Bas aankan en hij hij het oppakt. Maar door zijn grote sprongen, hebben we goede hoop dat hij weer kan gaan mennen. Desnoods met een eenzitter sulky.”

Foto: Privébezit

“Mijn toekomstplan is dan ook dat Bas weer lekker kan doen waar hij van houdt, dus buitenritjes maken. Mocht dat uiteindelijk niet lukken, dan gaat hij lekker aan de fiets mee en zoeken we een andere oplossing om hem toch zijn buitenritjes te gunnen. Zelf vind ik het leuke aan het mennen dat je op deze manier veel uitdaging kan geven aan je Shetlander. Zeker ook omdat mensen je vaak raar aankijken als je een Shetlander koopt, want je kan er niet op rijden. Ik vind dat altijd maar een rare uitspraak, want met een Shetlander kan je zoveel meer en rijden hoeft helemaal geen prioriteit te zijn.”

Dewi en Bas - Foto: Privébezit

Bron: MenSport & Showpaard, overname niet toegestaan zonder toestemming via info@mensport.nl
Foto’s: Privébezit